طراحی و معماری




۲۰ام آذر ۱۳۹۶ طراحی و معماری

بلافاصله بعد از آغاز شورای جدید شهر تهران، اکثر اعضا در مصاحبه‌های پیاپی از لزوم حل معضل انباشت بدهی‌های شهرداری گفتند و شهردار محترم هم بدهی شهر را ۳۰ هزار میلیارد تومان برآورد کردند. این عدد قطعاً عدد بزرگی است و تنها کمی کمتر از دو برابر بودجه سالانه شهر تهران است. حجم بزرگی از بدهی که به‌طور مستقیم به وابستگی سال‌های سال بودجه تهران به درآمد ناشی از عوارض ساخت و رکود شدید مسکن در تهران (بخصوص مسکن لوکس و تجاری) برمی‌گردد.

باید درک شود که مشکل بدهی شهر تهران دو بخش دارد. نخست سطح زیرساختی که همان کسری درآمد باوجود افزایش هزینه است و دوم سطح رویی که مربوط به مشکلات عدم امکان تأمین مالی نیاز جاری با استفاده از منابع بانکی به‌خصوص بانک شهر است. چنان‌که از این بدهی ۳۰ هزار میلیارد تومانی، ۱۶ هزار میلیارد تومان بدهی بانکی خاصه به بانک شهر است. حل مشکل در سطح زیرساختی قطعاً نیاز به زمان دارد ولی در سطح رویی زمانی برای مواجه باقی نمانده است.

پس از تأکید بر کاهش سهم فروش تراکم در بودجه که از محدودسازی هولوگرام تراکم آغاز شد، به ناگاه افراد فراوان در گروه جدید شورای شهر درباره فروش اوراق قرضه یک‌ساله شهرداری سخن می‌گویند.

سؤال اصلی آن است که آیا استقراض یک‌ساله در شرایطی که در طی دو سال بعد چشم‌انداز قابل دفاعی برای رونق مجدد مسکن لوکس و تجاری (منابع اصلی درآمد تراکمی شهرداری) به چشم نمی‌خورد و نیز فرآیند کاهش هزینه شهرداری به دلایل بسیار نمی‌تواند سریع و برنده باشد، استقراض آن‌هم یک‌ساله صحیح است؟ آیا لزوماً با توجه به مجموع شرایط اقتصادی کشور امکان رول آور کردن این بدهی در سال آتی وجود دارد؟ از هر نظر نشر اوراق قرضه یک‌ساله توسط شهرداری ریسک‌های بسیار به همراه دارد. ممکن است گفته شود با توجه به شرایط بازار بدهی زمان سررسیدی بیش از یک سال خریدار نخواهد داشت.

یک پیشنهاد واقع‌بینانه‌تر آن است که کسری از بدهی دولت به شهرداری (که علیرغم اظهار شهردار محترم، با توجه به طریقت سیاسی ایشان، واقعاً وجود دارد) به اوراق خزانه پنج‌ساله تبدیل شود. سپس این اوراق توسط شهرداری به‌عنوان بخشی از طلب بانک‌های بستانکار داده شود. بانک بستانکار هم این اوراق را یا به‌عنوان ذخیره نزد بانک مرکزی تودیع کند یا به اتکای آن در چارچوب سیاست وثیقه دار کردن خطوط اعتباری بانک‌ها با بانک مرکزی در نرخ ۱۶ درصد از بانک مرکزی خط اعتباری بگیرد. این روش مزایای قابل‌توجهی دارد:

 بعد از مدت‌ها دولت فرصت می‌کند در ساختار زمانی اوراق بدهی خود تغییر مثبتی ایجاد کند درحالی‌که دیگران قطعاً اوراق بالای یک سال را نخواهند پذیرفت.

 سیاست وثیقه دار کردن خطوط اعتباری بانک مرکزی یک نمونه واقعی خواهد یافت.

 بار شهرداری از دو لحاظ سبک می‌شود. هم بخشی از بدهی را تأدیه کرده و هم ترازنامه بانک تابعه‌اش تقویت می‌شود و امکان پشتیبانی نیازهای فوری نقدینگی در بودجه جاری فراهم می‌شود.

 

 

منبع: کانال اقتصاد سیاسی

نوشته کلاف بدهی‌های شهرداری اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۲۰ام آذر ۱۳۹۶ طراحی و معماری

مترجم: زهره رضاخانی|دانشجوی کارشناسی ارشد معماری منظر دانشگاه تهران


ژان لوک گدار می‌گوید: «روش‌های متعددی برای ساخت فیلم وجود دارد. مانند ژان رنوار [۱]و رابرت برسن  [۲]که موسیقی می‌سازند، سرگئی آیزنشتاین [۳]که نگارگری می‌کند، اشتروهم[۴] که رمان‌هایی می‌نویسد و به زبان دوران فیلم‌های صامت سخن می‌گویند، آلن رنه  [۵]که مجسمه‌سازی می‌کند و سقراط – منظور روزلینی [۶]است – که فلسفه بافی می‌کند. به عبارت دیگر سینما می‌تواند در آن واحد همه چیز باشد، هم قاضی و هم طرف دعوی»
تصور اینکه سینما در خلاء شکل بگیرد، دشوار است. بدون وجود صحنه برای خلق فضایی که فیلم روایت می‌کند، نمی‌توانیم از واقعیت به دنیای فیلمی که در آن غرق هستیم، سفر کنیم. در میان لیست روش‌های فیلم‌سازی گدار، می‌توانیم مورد دیگری را اضافه کنیم؛ سینما به عنوان معماری. عنوانی برای تعامل میان سینما و معماری. معماری ذاتی بیان سینمایی و ماهیت سینمایی تجربه معمارانه، دیالوگی پیچیده و اغلب اوقات چندمنظوره بین این دو رشته است.
با توجه به نحوه تولید این دو شکل متفاوت هنر؛ معمار یوهانی پالاسما [۷]تاکید می‌کند که هر دو با کمک تیمی از متخصصان و دستیاران به عنوان نتیجه تلاش‌های جمعی تحقق می‌یابند. اگر چه، بعد دیگری ظهور می‌کند، اینکه هر دو هنر نویسنده و ثمره یک سازنده و یک شخص هنرمند هستند.
ساخت صحنه بدون شک یکی از نقاط تلاقی سینما و معماری است که کنترل شرایط فیلمبرداری را ممکن می‌سازد، صحنه‌هایی که در استودیوهای بسته ساخته می‌شوند، امکان رهایی از محدودیت‌های اقلیمی، نور و عوامل احتمالی که ممکن است در طول ضبط در محیط واقعی اتفاق بیفتد را ایجاد می‌کند. آلفرد هیچکاک نمونه‌ای از فیلم سازانی است که استفاده گسترده‌ای از صحنه برای ایجاد محیط‌های تنش و ترس در تولیدات خود کرده است.

صحته‌ فیلم طناب (Rope) به کارگردانی آلفرد هیچکاک (Alfred Hitchcok)

صحته‌ فیلم طناب (Rope) به کارگردانی آلفرد هیچکاک (Alfred Hitchcok)

صحنه فیلم پنجره پشتی (Rear Window) به کارگردانی آلفرد هیچکاک (Alfred Hitchcok)

صحنه فیلم پنجره پشتی (Rear Window) به کارگردانی آلفرد هیچکاک (Alfred Hitchcok)

مثال نمادین دیگری از استفاده از صحنه در سینما در مکتب تجربه‌گرایی آلمان رخ می‌دهد. فیلم‌هایی مثل مطب دکتر کالیگاری (۱۹۲۰) اثر رابرت وین [۸]و Nosferatu (1922) اثر فردریش ویلهم مورنائو [۹]کارهایی هستند که پالاسما اعتقاد دارد در آن‌ها فضا و محیط معماری فوق‌العاده‌ای که بین رؤیا و حقیقت در تعلیق است را به نمایش می‌گذارند.این فیلم معماری کاملاً تغییر شکل داده شده‌ای را نمایش می‌دهد که توسط زوایای مورب (حاده و منفرجه) و سایه‌های مشخص روی سطوح صحنه، معماری را چیزی غیر مرتبط با واقعیت نشان می‌دهد. صحنه‌سازی فیلم این فیلم معماری واقع‌گرا را بازسازی می‌کند، اگر چه داستان فیلم به این فضاها اتمسفری رویاگونه می‌بخشد.

مطب دکتر کالیگاری، اثر رابرت وین (Robert Wiene)

مطب دکتر کالیگاری، اثر رابرت وین (Robert Wiene)

فضاهای مصنوع سبک تجربه‌گرایی آلمان با زوایا، سایه‌ها و پرسپکتیوهای مشخص تنش ایجاد کرده و ادراک انسان را تحریف می‌کند. فضای متعلق به بیننده را با ترکیب با گرداب فیلم در مضیقه قرار می‌دهد. بنابراین، فیلم‌هایی مثل Caligari، فضاهای کاملاً جدیدی را به وجود می‌آورند که به طور همزمان همه چیز در صحنه را در بر می‌گیرد و جذب می‌کند. در این فیلم‌ها بیننده، خود صحنه را به عنوان بازیگر اصلی درک می‌کند، نه به عنوان پس‌زمینه.

آراگون اعتقاد دارد که اعطا کردن یک ارزش شاعرانه که (فیلم) هنوز آن را دارا نیست و محدود کردن آگاهانه حوزه دید برای تاکید بر تجربه؛ دو ویژگی هستند که کمک می‌کنند یک صحنه و دکور سینمایی برای زیبایی مدرن، ایده‌آل شود.
لازم نیست که تنها سناریوهایی خلق شوند که سایه‌ها را بازسازی و پرسپکتیو را تحریف کنند. حرکت‌های دوربین و قاب‌های خاص می‌توانند اثراتی مشابه را در هنر فیلمبرداری ایجاد کنند. شکل دادن به واقعیت پیش از دست و پنجه نرم کردن با مقادیر آن به منظور گریز از مشکل. آروین پانوفسکی می‌نویسد:  مشکل این است که دستکاری واقعیت بدون سبک و فیلمبرداری از آن به نحوی صورت گیرد که نتیجه نهایی دارای سبک باشد.

رم؛ شهر بی دفاع، کارگردان روبرتو روزلینی (Roberto Rossellini)

رم؛ شهر بی دفاع، کارگردان روبرتو روزلینی (Roberto Rossellini)

فیلمبرداری «فضای واقعی» هدف کارگردان‌هایی مثل روبرتو روزلینی[۱۰] ، ویتوریو دسیکا[۱۱]، لوچینو ویسکانتی  [۱۲]و پیترو جرمی[۱۳]بود که روایت‌هایی را خلق کردند که واقعیت ایتالیا را در نیمه دوم دهه ۱۹۴۰ نشان می‌داد. فیلم‌ها که شامل کارهای مشهوری مانند رم، شهر بی دفاع، دزد دوچرخه اثر دسیکا و زمین می‌لرزد اثر ویسکاتنی، دیدگاه‌های انتقادی دوران پس از جنگ ایتالیا را نمایش می‌دهند. همان‌طور که زیگفرید کراکائر[۱۴] بیان می‌کند که فضای شهری، با خیابان‌ها و ساختمان‌هایش، هم زمینه و هم وسیله‌ای بود که این انتقادهای اجتماعی را تحریک می‌کرد.

دو یا سه چیز که درباره او می دانم، اثر ژان لوک گدار (Jean-Luc Godard)

دو یا سه چیز که درباره او می دانم، اثر ژان لوک گدار (Jean-Luc Godard)

نمایش فضای شهری، اگر چه محدود به فیلم‌های نئورئالیستی ایتالیایی نیست، آن‌ها بخش مهمی از این طرح را در تولیدات بعدی به وجود می‌آورند. برای مثال، ژان لوک گدار[۱۵] در فیلم دو یا سه چیز که درباره او می‌دانم[۱۶] از تصاویری از پاریس و تحولاتی که این پایتخت در دهه ۱۹۶۰ پشت سر گذاشت استفاده می‌کند؛ با ساخت پروژه‌های عظیم در حومه شهر و خود حومه شهر به عنوان استعاره برای موقعیت‌های هر روزه در زندگی برخی از شخصیت‌هایی که در فیلم به تصویر کشیده شده‌اند. مصرف‌گرایی، نظام سرمایه‌داری و جهانی‌سازی به عنوان موضوع اصلی این داستان، هم می‌تواند اشاره به شهر داشته باشد و هم به زندگی شخصی زنی که در فیلم به تصویر کشیده شده است. مشابه آن، کوئنتین تارانتینو[۱۷]در فیلم «داستان عامه‌پسند[۱۸]» محیط اطراف یک شهر عادی را به عنوان پس‌زمینه یک سری داستان‌های پیش پا افتاده به تصویر می‌کشد؛ مردم بیکار، قاتلان، پیش‌خدمت‌ها و هتل‌های کنار جاده طرحی را به وجود می‌آورند که مناسب چیزی است که می‌تواند «واقع‌گرایی کثیف» نامیده شود و ممکن است هرکجای دنیا رخ دهد.

داستان عامه‌ پسند، کارگردان کوئنتین تارانتینو (Quentin Tarantino)

داستان عامه‌ پسند، کارگردان کوئنتین تارانتینو (Quentin Tarantino)

چشم‌اندازهای ویران شهر گرایانه (مقابل آرمانشهر) از شهرهای آینده نیز شبحی از نقش معماری در سینما را به وجود می‌آورند. فیلم Blade Runner  (۱۹۸۲) اثر ریدلی اسکات (Ridley Scott) مثالی از این مورد است، که یک شهر خیالی (San Angeles) که محصول جامعه سایبرنتیک جدیدی است را ارائه می‌دهد و قومیت‌ها و سبک‌های معماری مختلف را در کنار هم قرار می‌دهد و به نتایج سال‌ها استفاده ترکیبی از فضاهای فاقد پشتیبانی و مولدهای ضایعات تاکید می‌کند. محیط آن‌ها تظاهر ویران‌شهر گرایانه از پست مدرنیسمی است که توسط برتری سرمایه داری دوران پساصنعتی تضمین شده است.

مگالاپولیس (زنجیره‌ای از چند منطقه کلانشهری که تقریباً به یکدیگر پیوند خورده‌اند) خیالی San Angeles در فیلم Blade Runner – The android hunter به کارگردانی ریدلی اسکات (Ridley Scott)

مگالاپولیس (زنجیره‌ای از چند منطقه کلانشهری که تقریباً به یکدیگر پیوند خورده‌اند) خیالی San Angeles در فیلم Blade Runner – The android hunter به کارگردانی ریدلی اسکات (Ridley Scott)

 

فیلم متروپولیس (۱۹۲۷) اثر فریتز لنگ [۱۹]مثال دیگری از آینده‌ای است که به عنوان یک ویران‌شهر به تصویر کشیده شده است. سانتوس [۲۰]می‌نویسد: «دستگاه عظیم این سیستم به شکل موثری توسط شهری سرکوب‌گر و در همه جا حاضر به نمایش درآمده است، که ساکنانش را به حد بازیگران نمایش خیمه شب بازی تنزل می‌دهد که توسط چرخ دنده‌هایی در نمایشی واضح از ترس‌هایی که توسط یک شهر صنعتی جدید برانگیخته شده است، کنترل می‌شوند.» اثر لنگ باید از جهت محتوایی که در آن تولید شده است بررسی شود. این فیلم که در دهه ۱۹۲۰ تولید شده است، پرسش‌هایی را درباره دوران بین دو جنگ بازتاب می‌دهد، زمانی که آلمان از شکست در جنگ جهانی اول رنج می‌برد و سایر کشورهای اروپایی رشد اقتصادی سریعی را بروز می‌دادند که ناشی از صنعتی سازی بود. در آن سناریوی سیاسی – اجتماعی، فیلم متروپولیس احتمال آینده‌ای ویران‌شهر گرایانه بود، که از واقعیت آنقدر که در سایر فیلم‌های بیان‌گرایانه آلمانی به شکلی غیرواقعی قابل مشاهده بود، فاصله نداشت.

متروپولیس، اثر فریتز لنگ

متروپولیس، اثر فریتز لنگ

چند دهه بعد، شهر مدرن به شیوه‌ای استادانه‌ای در فیلم‌های دایی من[۲۱] ، زنگ تفریح [۲۲]و ترافیک [۲۳]توسط ژاک تاتی به شکل انتقادی به نمایش گذاشته شد. تکنولوژی و مدرنیزاسیون که در مصنوعات، دستگاه‌ها   و ساختمان‌های عجیب مجسم شده‌اند با شخصیت نمادین موسیو اولو [۲۴]در تضاد هستند، سوژه‌ای که به سادگی با شیوه جدید زندگی که توسط فرآیند تسریع شده مدرنیزاسیون شهری اعمال شده است، تناسبی ندارد. او تلاش بیهوده‌ای می‌کند تا با واقعیت جدیدی که وعده دهنده آسایش و راحتی است اما تاکنون تنها موانع و مقاومت را نشان داده است، تطبیق یابد.

خانه مدرن در فیلم دایی من (۱۹۵۸) که به نظر نمی‌رسد زندگی موسیو اولو را تسهیل کند

خانه مدرن در فیلم دایی من (۱۹۵۸) که به نظر نمی‌رسد زندگی موسیو اولو را تسهیل کند

نکته جالب دیگر آن است که نظرات پالاسما می‌تواند بررسی کننده این موضوع باشد که آیا معماری سینما، آزاد شده از قیود عملکردهای کاربردی، تکنولوژی ساخت و هزینه‌هایی است که از نظر هنری به نوعی بر طرح‌های معماری واقعی معماران این ساختمان‌های شاخص برتری یافته‌اند؟ آیا معماری سینما از آنجایی که تا حد زیادی از محدودیت‌های عینی فاصله دارد از معماری که محیط فیزیکی دنیای ما را گسترش می‌دهد جلوتر رفته است؟ اشاراتی از این موضوع در پروژه‌هایی که توسط معماران طراح صحنه طراحی شده‌اند مانند خانه معلق پائول نلسون می‌تواند دیده شود که در آن محیط در سلولی مانند لانه پرندگان از جنس آهن و شیشه معلق است. «می‌توان تصور کرد که اگر این طراحان صحنه خودشان را وقف سینما نکرده بودند چه ساختمان‌هایی توسط آن‌ها می‌توانست ساخته شود. معمار رابرت ماله استیونس [۲۵]اشاره می‌کند:

منظر شهری فیلم زنگ تفریح، اثر ژاک تاتی

منظر شهری فیلم زنگ تفریح، اثر ژاک تاتی

«این موضوع که سینما تاثیری مشخص روی معماری مدرن دارد، قابل انکار نیست، معماری مدرن هم به نوبه‌ی خود بعد هنری‌اش را به سینما می‌آورد … معماری مدرن نه تنها به دکورهای سینمایی کمک می‌کند، بلکه مهر خود را بر چیدمان صحنه (میزانسن) هم حک می‌کند، چهارچوب خودش را از بین می‌برد، معماری نمایش می‌دهد.
این نقاط تلاقی می‌توانند به شکل دیگری هم رخ دهند؛ همانطور که معماری در فیلم‌ها صحنه می‌سازد، سینما هم می‌تواند توسط نور، سایه، مقیاس و حرکت فضا بسازد. برای فیلم‌سازانی که دارای مطالعه یا رویکرد علمی نسبت به معماری هستند، مثل سرگئی آیزنشتاین[۲۶]، عدم وجود محدودیت‌های عینی (جاذبه، عملکرد و …) به سینما اجازه می‌دهد که حتی از معماری (در اینجا به معنی حرفه طراحی و ساخت ساختمان‌ها) از نظر تجربه‌های فضایی جلوتر برود.

پی‌نوشت‌ها

[۱] Jean Renoi
[۲] Robert Bresson
[۳] Sergei Eisenstein
[۴] Stroheim
[۵] Alain Resnais
[۶]  Rossellini
[۷] Juhani Pallasmaa
[۸] Robert Wiene
[۹]  Friedrich Wilhelm Murnau
[۱۰] Roberto Rossellini
[۱۱] Vittorio De Sica
[۱۲] Luchino Visconti
[۱۳]  Pietro Germi
[۱۴]  Siegfried Kracauer
[۱۵] Jean-Luc Godard
[۱۶]  Two or Three Things I Know About Her (1967)
[۱۷]  Quentin Tarantino
[۱۸] Pulp Fiction (1994)
[۱۹] Fritz Lang
[۲۰] Santos
[۲۱] Mon Oncle (1958)
[۲۲]  Play Time (1976)
[۲۳] Trafic (1971)
[۲۴] M. Hulot
[۲۵] Robert Mallet-Stevens
[۲۶] Sergei Eisenstein

منبع

منبع: archdaily

منبع برگردان: landscaper

نوشته معماری چگونه از طریق سینما سخن می‌گوید؟ اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۲۰ام آذر ۱۳۹۶ طراحی و معماری

مک‌دونالد بکت فرزند ولتون بکت معمار در سن هشتاد و نه سالگی درگذشت. ۤبکت فارغ‌التحصیل دانشگاه معماری USC امریکا بود که بعدها هم در همان دانشگاه به تدریس پرداخت. فعالیت‌های معماری مک‌دونالد بکت بیش‌تر در لس‌آنجلس متمرکز بود. از بزرگ‌ترین اقداماتش می‌توان به نقشه‌ی جامع توسعه‌ی لس‌آنجلس و طراحی بیش از دویست و شصت هکتار از طرح اشاره کرد. بکت طراح بسیاری از خانه‌های رؤسای جمهور سابق امریکا مانند آیزنهاور و جرالدفورد بود. موسسه‌ی ملی معماری امریکا در پیامی او را یکی از تاثیرگذارترین چهره‌های معماری قرن بیستم امریکا نامیده است.

نام گروه معماری ولتون در ایران یادآور هتل‌های زنجیره‌ای شرایتون است که امروزه به نام هتل هما خوانده می‌شود. طراحی هتل همای تهران به عهده‌ی گروه معماری ولتون بکت بود و فرزندش، مک‌دونالد در این طراحی همکاری داشت. اوج محبوبیت هتل‌های شرایتون متعلق به دهه‌ی ۴۰ میلادی است. این هتل‌ها پس از موفقیت چشم‌گیر خود در ایالات متحده، شعبه‌های دیگر خود را در دهه‌ی ۶۰ میلادی در آمریکای جنوبی و خاورمیانه افتتاح کردند. نام هتل شرایتون بعد از انقلاب به هتل هما تغییر کرد. واگذاری هتل‌های هما در دولت وقت احمدی‌نژاد و فروش چندین هزار متر از زمین‌های آن جزو حاشیه‌های مسکوتی است که پیرامون این بنا همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است.

 

نوشته مک‌دونالد بکت از طراحان هتل‌ همای تهران درگذشت اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۱۹ام آذر ۱۳۹۶ طراحی و معماری

ترجمه و تالیف: علی اکبرزاده | دبیر سرویس چندرسانه‌ای


 در این مطلب به‌نقد و بررسی معماری داخلی Stranger Things، سریال جدید نت‌فلیکس، می‌پردازیم که یک درام/ترسناک شگفت‌انگیز است.

فصل اول سریال Strange Things در جولای ۲۰۱۶ از شبکه نتفلیکس پخش شد و توانست به‌خوبی از تجربیات آثار استیون اسپیلبرگ، جان کارپنتر و استفان کینگ استفاده کند و با خلاقیت و نبوغ سازندگانش یعنی برادران دافر، تبدیل به یکی از مطرح‌ترین سریال‌های در حال بخش گردد.

دنیای واقعی و دنیای وارنه

مجله اینتریورز با کریس تروخیو طراح تولید این سریال پیرامون صحنه‌های سریال و حس فضاهای دیده شده در فصل اول سریال به مصاحبه پرداخته است، فضاهایی ازجمله آزمایشگاه هاوکینز، خانه عجیب ویل بایرز و قطعاً دنیای وارونه «Upside Down» که با استفاده از عناصر دنیای واقعی و انعکاس آن‌ها در دنیای خودش به خود هویتی تاریک، ترسناک و رازآلود بخشیده که نه از دنیای واقعی جداست و نه به آن تعلق دارد. 

سریال چیزهای عجیب در خارج از شهر بزرگ آتلانتا، در شهرهای کوچکی مانند داگلاس ویل، جکسون و استاکبریج باهدف القای حس آشنایی و تعلق به مکان برای مخاطب آمریکایی فیلم‌برداری شده تا بتواند شبیه به هر شهر کوچک آمریکایی به نظر برسد.

شهر هاوکینز

 

شهر آتلانتا انتخاب ایده آل سازندگان این سریال بود چراکه این شهر بزرگ و شهرهای کوچک مجاور آن تداعی‌گر طیف وسیعی از سرنمون های آمریکایی (آرکی تایپ‌ها) بود که در نظر گروه طراحی تولید این مجموعه می‌شد به‌راحتی و تغییراتی اندک حال و هوای زندگی آمریکایی را در سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰ در این لوکیشن ها به مخاطب القا کرد.

دبیرستان هاوکینز

 برای مثال آزمایشگاه هاوکینز، مکانی سرد و بی‌روح که دولت از آن برای آزمایش‌های مخفی خود استفاده می‌کند، مکانی که در شهر هاوکینز سرمنشأ اتفاقات رمزآلود سریال است و رابطه شخصیت‌های داستان و ارتباط با آن مکان سبب کشف و رخ دادن اتفاقاتی است که در دنیای عادی سریال غیرقابل‌توجیه است.

آزمایشگاه هاوکینز

 

کریس تورخیو به آن مکان این‌چنین اشاره می‌کند:

این مکان همانند یک بازتاب فیزیکی از دوران ریاست جمهوری ریگان عمل می‌کند؛ و به شکلی کمرنگ اما مؤثر به التهاب متناوب جنگ سرد که در زیر سطح این شهر کوچک جریان دارد اشاره می‌کند.

 

طراحی فضاهای داخلی خانه‌های شخصیت‌های سریال، مخصوصاً خانه ویل بایرز، رویکرد متفاوتی را می‌طلبید، سازندگان این سریال ابتدا با طراحی و خلق خود شخصیت‌ها شروع کردند و سپس به مهندسی معکوس فضا بر اساس ویژگی‌های شخصیت‌ها می‌پرداختند.

ما با کرکترها شروع کردیم. کسانی که احساساتی‌اند، دارای فرهنگ‌اند، جنبه اجتماعی و اقتصادی دارند و فهمیدیم چقدر این فاکتورها در ارائه و ترسیم مفهوم زندگی آمریکایی تأثیرگذارند.

بهترین نمود این نوع برخورد در روند طراحی شخصیت و خانه‌اش را می‌توان در نقش جویس بایرز مادر ویل بایرز دید، کسی که از چراغ‌های کریسمسی که حتی به‌سختی می‌تواند تهیه کند، برای ارتباط با پسرش ویل که در دنیای وارونه (UpSide Down) به دام افتاده استفاده می‌کند.

جویس فضای داخلی خانه‌اش را با این لامپ‌ها تزئین می‌کند و حروف الفبا را بر روی آن دیوار می‌کشد تا وسیله‌ای ارتباطی برای صحبت با پسرش ویل بسازد، رفته‌رفته خانه بایرزها بیشتر و بیشتر به هم می‌ریزد اما همه‌ی این کارها برای پیدا کردن ویل است، غلبه نیاز بر زیبایی.

 

قدم بعد در روند طراحی برای فیلم‌سازان بعد از خلق حس و حال فضای داخلی خانه، طراحی حرکات دوربین در داخل خانه بود که بین کارگردانان و فیلم‌بردار و طراح تولید به بحث و تبادل‌نظر گذاشته شد که پلان خانه بر همین اساس با توجه به مجاورت هر اتاق و به‌صورت آگاهانه با توجه به گردش و حرکت دوربین در طول سریال تکمیل شد.

فضاهای این خانه یا مکان‌های دیگر برای دنیای موازی، جادویی و پر رمز و راز دنیای وارونه (UpSide Down) نیز طراحی شد؛ در اصل دنیای وارونه یک بعد متناوب از دنیای واقعی سریال است که دارای همان خط و خطوط اصلی و زیرساخت‌ها و ساختمان‌های دنیای واقعی است که به شکل شومی تاریکی آن را فراگرفته.

در سکانس‌هایی که ویل در دنیای وارونه به دام افتاده، ما به‌وضوح می‌توانیم شاهد آن باشیم که او در همان فضای است که مادرش قرار دارد، در خانه‌شان، هرچند در یک نسخه آلترناتیو از آن فضا.

وجود پورتال‌ها و ورودی‌های واقع‌بین این دو دنیای واقعی و دنیای وارونه است که باعث می‌شود مخاطب تفاوت این دو فضا را درک کند، هرچند که به هم شبیه باشند. ویل در دنیای وارونه متوجه می‌شود که می‌تواند با دست‌کاری المان‌های دنیای وارونه با مادرش ارتباط برقرار کند، برای مثال او با دست‌کاری شبکه برق خانه از طریق خاموش و روشن کردن چراغ‌های کریسمسی که مادرش در اتاق نشیمن نصب‌کرده با او ارتباط برقرار می‌کند.

«اینتریورز» پلان خانه ویل بایرز را در زمانی که ویل گم‌شده بود و با مادرش (جویس بایرز) برای اولین بار با استفاده از چراغ‌های کریسمس ارتباط برقرار کرد را ترسیم کرده است.

این‌یک صحنه بسیار مهم در سراسر سریال بود، چراکه در این لحظه بود که جویس متوجه شد می‌تواند با ویل ارتباط برقرار کند و متوجه می‌شود او زنده است که باعث می‌شود در طول سریال این مکان از اهمیت خاصی برخوردار شود چراکه ویل می‌تواند ازآنجا با افراد خانواده‌اش ارتباط برقرار کند.

فضای دنیای وارونه (UpSide Down) برای سازندگان این سریال به‌رغم خودشان:

خلاقانه‌ترین، پرزحمت‌ترین و دشوارترین همکاری برای کل فصل بود چراکه در درجه اول تولیدکنندگان باید آن را به یک فانتزی مشترک بدل می‌کردند و سپس به‌صورت گسترده حال و هوای آن را حتی قبل از تبدیل به یک فضای واقعی در سریال به همه‌ی فضاها تعمیم می‌دانند.

 

تغییرات نهایی دنیای وارونه درنتیجه همکاری‌های تیمی میان جلوهای فیزیکی و جلوه‌های بصری پدید آمد. کریس خوریو ادعا می‌کند که آفرینش و طراحی دنیای وارونه به‌خوبی بیانگر سراسر روند فیلم‌سازی است:

پس از همه‌ی فراز و نشیب‌ها و بررسی ایده‌های خلاقانه و پس از مشارکت‌های فراوان، نتیجه نهایی این بود که گروه امیدوار بود به آن دست بیاید و همان‌طور هم شد.

سریال چیزهای عجیب حاصل ترکیب صحیح ایده‌هاست، تأثیرگذاری آن حاصل از حساسیت مدرن سازندگان آن یعنی برادران دافر است. هم‌اکنون دو فصل از آن پخش‌شده که در عین اصالت بازتاب‌دهنده‌ی وابستگی آن به سبک سینمای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ است. 

مجله اینتریورز

«اینتریورز» که توسط مروس جان آهی و آرمن کارا اوغلانیان تأسیس‌شده، یک نشریه‌ی آنلاین درزمینه‌ی فضای معماری و فیلم است. این مجله مطلب بی‌نظیری برای آرک دیلی درباره تحلیل فضا در فیلم‌ها ارائه کرده است که در ادامه به بخشی از آن خواهیم پرداخت.

 

 

 

 

 

منبع: ArchDaily

نوشته بررسی طراحی فضاهای سریال «Stranger Things» اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۱۹ام آذر ۱۳۹۶ طراحی و معماری

  • موضوع و شرایط
  • تاریخ‌های مهم و جوایز
  • نهاد اجرایی

پنجمین دوره مسابقه معمار برتر ۱۳۹۶ :
– حادثه آتش سوزی ساختمان پلاسکو یکی از غم انگیز ترین حوادث ساختمانهای شهری در سی سال گذشته کشورمان بود.
– ساختمان ۵۴ ساله پلاسکو که نمادی از آغاز شهرسازی و معماری مدرن کشورمان بود در میان بهت و حیرت و غرق در شعله های آتش فروریخت…
– پلاسکو فرو ریخت و پرسش های اساسی در مورد وضعیت ساختمان های قدیمی شهر تهران از منظر معماری و سازه و ایمنی بر روی خرابه های آن جوانه زد.
– با توجه به گستردگی و اهمیت موضوع این ساختمان شورای سیاستگذاری مسابقه معمار برتر سال ۱۳۹۶ ، موضوع مسابقه را به این مهم اختصاص دادند.
– در این رابطه با توجه به فعالیت های انجام شده در رابطه با طراحی ساختمان پلاسکو ، شورای سیاستگذاری از منظر دیگری به مسئاله پلاسکو توجه کرد و موضوع مسابقه را طراحی یک المان موقت در سایت پلاسکو مد نظر قرار داد.
– این المان موقت می تواند تا زمان ساخت ضمن کمک به زیبایی بصری سایت ، از جنبه های مختلف به حادثه پلاسکو بپردازد.

عنوان مسابقه:
تا پلاسکو …
طراحی المان موقت در سایت ساختمان پلاسکو

مشخصات سایت:
سایت در نظر گرفته شده برای طراحی این مسابقه ، بخش جنوب غربی از سایت مجموعه تجاری پلاسکو واقع در خیابان جمهوری تهران می باشد.
ابعاد این سایت ۹/۳۱ * ۶/۲۹ متر می باشد که در کد ارتفاعی ۵/۵- متر از سطح خیابان قرار دارد.
ورود به سایت فقط از طریق ضلع منتهی به خیابان جمهوری میسر و سایر اضلاع سایت مسدود است.
قوانین مسابقه این آزادی عمل را به شرکت کنندگان می دهد که با در نظر گرفتن و یا در نظر نگرفتن وضع موجود – که برخی از تصاویر آن به پیوست آمده است ، نسبت به برنامه ریزی و طراحی موضوع اقدام نمایند.
پیشنهاد می گردد جهت شناخت بهتر موضوع ، علاوه بر مطالعات میدانی ، تصاویر فیلم های موجود در فضاهای مجازی و … نیز بررسی گردد.

مدارک لازم جهت ثبت نام:

توجه مهم:
کلیه دانشجویان مقاطع کاردانی ،کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری در رشته های معماری ، نقاشی ، مجسمه سازی و گرافیک می توانند در مسابقه شرکت نمایند.

کپی کارت ملی و کارت دانشجویی شرکت کنندگان (در صورت شرکت در مسابقه به صورت تیمی اطلاعات کلیه ی افراد تیم باید ارسال گردد.)

ملاحظات پیشنهادی به شرکت کنندگان مسابقه:
– وضع موجود سایت می تواند حفظ گردد و یا هرگونه دخل و تصرف در کد ارتفاعی کف آن صورت گیرد.
– طراح در استفاده از انواع مدیا جهت انتقال ایده خلاقه خود آزاد است. محصول طراحی فضایی موقت است که میتواند به صورت یک پروژه هنری مفهومی ، اینستالیشن یا چیدمان ، حجم معماری ، طراحی نور و صدا و یا ویدیو و یا تلفیق ابزار مختلف باشد که نهایتا به خلق فضایی تاثیر گذار در این بخش از شهر منجر شود.
– المان طراحی شده می تواند از جنبه های متفاوتی یادآور ساختمان پلاسکو و یا حادثه پلاسکو باشد. ، طرح میتواند به موضوعاتی نظیر : خاطره جمعی مردم از گذشته ساختمان، روایت تاریخی شکل گیری پلاسکو در کانتکست تهران، قربانیان حادثه پلاسکو، ارزشگذاری فداکاری آنش نشانان، چشم انداز آینده پلاسکو و یا هر موضوع خلاق در ارتباط با این سایت و ساختمان قبلی یا تصویر آینده آن بپردازد و پروژه میتواند اهدافی نظیر اطلاع رسانی – ارتباط با مردم – انعکاس نظرات مردم پیشگیری خطرات مشابه – یادآوری خصوصیات گذشته سایت– آموزش ایمنی به کودکان – یادبود آتش نشانان و یا اهدافی مرتبط با موضوع را دنبال نماید.
– در کلیه پروژه های ارائه شده مسئاله موقتی بودن پروژه لحاظ گردد.
– در صورت امکان تیم های شرکت کننده دانشجویی تلفیقی از معماری و هنر های تجسمی باشد.
– شیوه ارائه آزاد است و شرکت کنندگان می توانند به صورت دستی و یا کامپیوتری و یا در تلفیق با هنر های تجسمی دیگر ارائه نمایند.
– ایده، خلاقیت و مهارت در پرداختن به ایده اولیه از عوامل مهم ارزیابی پروژه ها خواهند بود.
– در طراحی ارائه شده مشاهده اثر توسط ناظر در روز و شب لحاظ شود.

مشخصات مدارک تحویلی جهت شرکت در مسابقه:
– حداقل ۲ شیت (حداکثر سه شیت) در قطع ۵۰*۷۰ در قالب فوم بورد می باشد که میتوانند همگی افقی یا عمودی باشند.
– ترکیب محتویات شیت ها آزاد می باشد.
– یک پاکت A4 شامل پرینت رنگی شیت ها در قطع A4 و یک CD با محتوای فایل تمام شیت ها با فرمت Jpeg و نیز فایل پاور پوینت شناسنامه اثر و شرکت کنندگان که می بایست شرکت کنندگان نسبت به کامل کردن و درج اطلاعات اثر و خود در آن اقدام نمایند.
– شرکت کنندگان می توانند به مدت دو دقیقه از هر گونه Multi Media نظیر فیلم ، صوت و … جهت ارائه بهتر ایده طرح استفاده نمایند و ضمیمه پاکت ارسالی نمایند. (اختیاری است)
– ارائه ماکت اختیاری است.
توجه مهم: عدم رعایت موارد شماره ۱ و ۳ به حذف شدن اثر قبل از داوری می انجامد در ارائه دقت کامل فرمایید.

یادآوری بسیار مهم:
درج هر گونه شماره ، کد و یا علامتی که بی نام بودن اثر را زیر سوال برد و امکان تشخیص هویت گروه های شرکت کننده را فراهم کند ، از ورود به مرحله داوری باز مانده و حذف میگردند.

نحوه ثبت نام:
– علاقمندان جهت شرکت در مسابقه می توانند از طریق لینک ثبت نام آنلاین اقدام به ثبت نام در پنجمین دوره مسابقه معماربرتر نمایند.
– در این مرحله در پایان تکمیل فرم آنلاین ، کد تایید ثبت نام از طریق سامانه پیام کوتاه مرکز معماری ایران به شماره موبایل ثبت شده در فرم ثبت نام ارسال می گردد.
– این کد به منزله ثبت نام قطعی شماست.
توجه: در صورت تکمیل فرم و مراحل ثبت نام و عدم ارسال کد ثبت نام با شماره ۴۳۹۱۳۰۰۰ داخلی ۱۰۸ (حجت عرب) تماس حاصل نمایید و ثبت نام خود را کامل نمایید.

• دریافت مدارک مورد نیاز:
mosabeqe-memare-bartare5-file1_2

mosabeqe-memare-bartare5-file1_2

جوایز مسابقه:
نفر / تیم اول: ۷۰/۰۰۰/۰۰۰ ریال (۳۵/۰۰۰/۰۰۰ ریال نقد و ۳۵/۰۰۰/۰۰۰ ریال اعتبار کارت باشگاه دانشجویان مرکز معماری ایران
نفر / تیم دوم: ۴۵/۰۰۰/۰۰۰ ریال (۲۰/۰۰۰/۰۰۰ ریال نقد و ۲۵/۰۰۰/۰۰۰ ریال اعتبار کارت باشگاه دانشجویان مرکز معماری ایران
نفر / تیم سوم: ۳۰/۰۰۰/۰۰۰ ریال (۱۰/۰۰۰/۰۰۰ ریال نقد و ۲۰/۰۰۰/۰۰۰ ریال اعتبار کارت باشگاه دانشجویان مرکز معماری ایران

تقویم مسابقه:
زمان ثبت نام مسابقه:
 ۱۵ آذر لغایت ۳۰ دی ماه ۱۳۹۶ و آخرین مهلت ۳۰ دی خواهد بود.
زمان تحویل آثار: ۱۴ بهمن ۱۳۹۶ لغایت ۲۸ بهمن ۱۳۹۶ و آخرین مهلت ۲۸ بهمن خواهد بود.
داوری و نمایشگاه آثار منتخب: نیمه اول اسفند ۱۳۹۶

 

نحوه ثبت نام:
– علاقمندان جهت شرکت در مسابقه می توانند از طریق لینک ثبت نام آنلاین اقدام به ثبت نام در پنجمین دوره مسابقه معماربرتر نمایند.
– در این مرحله در پایان تکمیل فرم آنلاین ، کد تایید ثبت نام از طریق سامانه پیام کوتاه مرکز معماری ایران به شماره موبایل ثبت شده در فرم ثبت نام ارسال می گردد.
– این کد به منزله ثبت نام قطعی شماست.
توجه: در صورت تکمیل فرم و مراحل ثبت نام و عدم ارسال کد ثبت نام با شماره ۴۳۹۱۳۰۰۰ داخلی ۱۰۸ (حجت عرب) تماس حاصل نمایید و ثبت نام خود را کامل نمایید.

زمان و نحوه تحویل مدارک و آثار:
کلیه گرو‌های شرکت کننده بایستی طبق تقویم مسابقه و زمان مقرر تحویل آثار، مدارک و شیت‌های خود را به دبیرخانه مسابقه تحویل دهند. در تحویل و ارسال آثار به دبیرخانه ، لازم است نکات زیر دقیقاً رعایت گردد:
زمان ارسال آثار و مدارک: از ۱۴ بهمن ۱۳۹۶ لغایت ۲۸ بهمن ۱۳۹۶ می باشد.
آخرین مهلت ارسال آثار و مدارک: ۲۸ بهمن ۱۳۹۶ می باشد و این زمان تمدید نخواهد شد.
آثاری که پس از موعد تحویل دریافت شوند داوری نخواهند شد.

– لازم است در بسته بندی آثار دقت لازم به عمل آید تا آثار به صورت سالم به دست دبیرخانه برسد. دبیرخانه مسابقه از پذیرش مدارک آسیب دیده، اعم از بسته های پاره شده و مخدوش و مانند آن معذور خواهد بود.
– کلیه شرکت کنندگان بایستی مدارک تحویلی شامل اثر و ضمائم آن که در بند ۷ به آن اشاره شد را به صورت کامل هنگام تحویل به دبیرخانه ارائه کنند. لذا دبیرخانه ی مسابقات از تحویل آثاری که موارد فوق الذکر را رعایت نکرده باشد خودداری می نماید.
– شرکت کنندگان پس از تحویل مدارک، رسید تحویل را از دبیرخانه دریافت خواهند کرد.

زمان و نحوه تحویل مدارک و آثار:
داوری در دو مرحله صورت می گیرد:

مرحله مقدماتی:
بررسی کلیه آثار ارسالی و ارزیابی آنها و انتخاب ۳ اثر برتر.

مرحله نهایی:
در روز اختتامیه مسابقه ضمن نمایش آنها ، ۳ اثر برتر در حضور داوران و مدیر مسابقه ، به مدت ۲۰ دقیقه امکان معرفی و دفاع نهایی از اثر ارسالی خود را دارند.
هیئت داوران پس از ارائه معرفی آثار توسط طراحان و نقد آثار نفرات اول تا سوم را انتخاب می نمایند

توجه: نمایشگاهی از آثار برتر ارسالی در روز همایش برگزار خواهد شد.
زمان اعلام نتایج نیمه اول اسفند ۱۳۹۶ خواهد بود.

 

هیئت داوران و مدیر مسابقه:
– حبیبه مجد آبادی، معمار
– مهرداد ایروانیان، معمار
– علی هنرور، مجسمه ساز

مدیر مسابقه: دکتر کامران افشار نادری
دبیر اجرایی: دکتر سعید فراهانی

برگزارکننده: مرکز معماری ایران

نوشته فراخوان پنجمین دوره مسابقه دانشجویی معمار برتر اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۱۹ام آذر ۱۳۹۶ طراحی و معماری

  • موضوع و سخنران
  • زمان و مکان برگزاری
  • برگزارکننده

نشست «بررسی چالشهای اسکان موقت و دائم (با نگاهی به زلزله کرمانشاه)»

با حضور:
– دکتر علیرضا فلاحی؛ استاد تمام و مدیر گروه سوانح و بازسازی دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی
– زهرا رحیمی؛ مدیر عامل جمعیت امام علی (ع)

* حضور برای عموم آزاد و رایگان است.

زمان: یکشنبه ۱۹ آذرماه ۹۶، ساعت ۱۷:۳۰
مکان: میدان انقلاب، کارگرجنوبی، کوچه مهدیزاده، پلاک ۲۴

باشگاه هواداران جمعیت امام علی

نوشته نشست «بررسی چالش‌های اسکان موقت و دائم (با نگاهی به زلزله کرمانشاه)» اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۱۹ام آذر ۱۳۹۶ طراحی و معماری

مترجم: شیما حسینی نسب |دانشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشگاه تهران


امروزه سیستم‌های بام‌سبز به‌عنوان یکی از راه‌حل‌های مناسب برای جبران فضاهای بتنی شهرهای بزرگ وارد معماری منظر می‌شوند. اما این موضوع تا چه اندازه می تواند مفید باشد؟ بعضی‌ها می‌گویند، سیستم‌های سبز، گران هستند و اجرای آن‌ها دشوار است. اما به خاطر آوریم که خانه‌های آجری قدیمی درگذشته گران بودند. امروزه آن‌ها برای افراد زیادی قابل‌دسترس هستند. تلویزیون‌ها، رایانه‌ها، گوشی‌های هوشمند معمولاً هنگام ورود به بازار، گران هستند، اما زمانی که مردم بیشتری آن‌ها را به دست می‌آورند، ارزان‌تر می‌شوند. چرا این موضوع برای سیستم‌های بام سبز تکرار نشود؟

در این مطلب ۱۰ دلیل و مزیت برای سبز کردن بام‌ها ذکرشده است:

سیستم‌های بام سبز

مناطق سبز جدید؛ اجازه دهید نقاط خاکستری به منظر سبز تبدیل شوند.

در بسیاری از شهرهای بزرگ به علت شهرسازی متراکم و نوع طراحی فضای شهری، کمتر فضای سبز وجود دارد و یا اگر هم وجود داشته باشد، سایه‌هایی ایجاد می‌کند که به علت مدیریت عمومی نامناسب موجب خشونت می‌شود. مسلماً این مسئله به مدیریت عمومی و سیاست مرتبط می‌شود. اما چطور می‌شد، اگر می‌توانستیم بعضی از مکان‌های خالی و بی‌استفاده، مثل بام‌هایی که پر از آنتن‌های ماهواره هستند را بگیریم و آن‌ها را به پارک‌های کوچک یا حتی یک باغ زیبا تبدیل کنیم؟ ایده‌ی مناطق جدید سبز در شهر، خاطرات زیادی از رفاه را به ارمغان می‌آورد؛ سبز بودن به این معنی است که ما آب، غذا، آرامش و صلح داریم. بام‌های سبز به تعادل بین مناطق بتنی و پوشش گیاهی کمک می‌کنند.

دی اکسید کربن کمتر

درخت‌ها و سایر گیاهان به انتقال و تبادل گازها بین زمین و اتمسفر کمک می‌کنند. افزایش مناطق سبز به معنی کاهش دی‌اکسید کربن در اتمسفر و کاهش اثرات گلخانه‌ای و جزایر گرمایی شهری است.

رطوبت هوا

رودهای اتمسفری همواره در بالای سر ما در حال جریان هستند. جنگل‌ها مسئول بیش از نیمی از این رودخانه‌های بخار هستند، زیرا آن‌ها سریع‌تر از اقیانوس‌ها عمل می‌کنند. بنابراین، چرا به این روش به طبیعت کمک نکنیم؟ به هر حال، شهرها و مزارع، زمین‌های زیادی را می‌گیرند. ما می‌توانیم اثرات زیست محیطی دخالت انسان را در منظر تسهیل کنیم.

عایق حرارتی و آکوستیک

شرایط محیطی درون ساختمان هنگامی که شما پوشش سبزی در آن داشته باشید، مطلوب‌تر است. از زمان غارهای باستانی و با گذر از بابل و خانه‌های قدیمی وایکینگ‌های سوئدی، انسان‌ها می‌دانند که راه حل‌های طبیعی می‌توانند زندگی را راحت کنند. یک لایه خاک بر روی بام امواج گرما و صدا را متوقف می‌کند و از ورود آن‌ها به ساختمان جلوگیری می‌کند. در سال ۲۰۰۵ در دانشگاه تورنتو، تحقیقی توسط براد بأس (Brad Bass) انجام شد که در نتیجه آن، او دریافت که بام‌های سبز می‌توانند مصرف انرژی ساختمان‌ها را حتی در شرایط زمستانی کاهش دهند.

اکوسیستم

پارک‌ها و میادین با باغ‌ها و طبیعت، همیشه تنوع زیستی را جذب می‌کنند. پرندگان، پروانه‌ها، زنبورها و سایر دوستان کوچک می‌توانند در شهرها باقی بمانند. محققان می‌گویند که تماس با طبیعت باعث کاهش استرس و افزایش کیفیت زندگی می‌شود. اگر می‌توانستیم توازن را با طبیعت حفظ کنیم و با آن همزیستی داشته باشیم، می‌توانستیم بهشتی را که ادیان در سراسر جهان در آرزویش بودند را پیدا کنیم.

راه هوشمند برای تبلیغ یک کسب و کار

در بعضی موارد، سیستم‌های بام سبز می‌توانند توسط برخی از شرکت‌ها، تجار، بازارها و غیره پشتیبانی شود. آن‌ها می‌توانند مکان را حفظ و از آن به عنوان یک اطلاعیه بازاریابی استفاده کنند که توسط مصرف کنندگان بسیار مورد توجه قرار گرفته است.

موقعیت

ساختمان‌ها و خانه‌ها با سیستم بام سبز در طول زمان بیشتر ارزش می‌گیرند. کارگزاران اغلب می گویند که خانه‌های دارای باغ برای مشتری‌هایشان جذاب‌تر از خانه‌های بدون باغ هستند. این نشان می‌دهد که سبزینگی سبب افزایش ارزش هر ساختمان می‌شود. این موضوع می‌تواند برای ترمیم‌های تاریخی نیز مفید باشد و می‌تواند در مناطق قدیمی گنجانده شود.

کاهش سیل

در برخی از کشورهایی که بارندگی زیادی دارند، سیل‌ها مشکل سهمناکی هستند. طراحی بد شهری، یک لایه بتنی ضخیم بر روی زمین اضافه می‌کند که آن را نیز ضد آب می‌کند. باغ‌هایی که در بالای ساختمانها ساخته می‌شوند، می‌توانند جریان آب باران را ملایم کنند، نفوذ پذیری را افزایش دهند و به کاهش سیلها کمک کنند.

بهتر از یک بام متعارف

بام‌های سبز هنگامی که به درستی نصب شوند، دوام بیشتری نسبت به سقفهای معمولی دارند. آن‌ها تماس مستقیم عناصر به ساختار، از جمله رطوبت را کاهش می‌دهند و حتی از استانداردهای دقیقتر نفوذپذیری نسبت به انواع معمولی سقف، بر اساس کاشی یا مواد معمولی، مطابقت می‌کنند.

اقتصاد آب

یک سیستم بام سبز که به خوبی طراحی شده است، اجازه می‌دهد تا آب باران جذب شود. ریشه‌ها، شن و ماسه، آجر و سایر اجزای تخلیه می‌توانند آب باران ذخیره شده را تصفیه کنند که در نتیجه منجر به حفظ و صرفه جویی آب شود. پایداری واژه‌ای است برای توصیف بامهای سب؛ اگر چه آنها کمی گرانتر از بامهای معمولی هستند، مزایای بیشتری نسبت به معایب دارند و هزینه‌های دیگر را کاهش می‌دهند، مثلاً در اقتصاد آب.

حل مشکلات زیست محیطی

البته سیستمهای بام سبز تنها راه حل مشکلات زیست محیطی نیستند. ما باید اقدامات زیادی انجام دهیم؛ اقدامات کوچک و بزرگ. تمام این موضوع مثل یک پازل است که سیستم بام سبز تنها یک قطعه از راه حل است.


منبع: land8

منبع بازنشر: landscaper

نوشته سیستم‌های بام سبز چگونه شهرهای بزرگ را نجات می دهند؟ اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۱۹ام آذر ۱۳۹۶ طراحی و معماری

موسسه AIA مدال طلای سال ۲۰۱۸ خود را به معمار جیمز استوارت پولشک، معمار ارشد و شریک شرکت معماری Ennead اعطا کرد. این مدال هر ساله توسط این موسسه به معمار یا معمارانی تعلق می گیرد که تاثیر چشمگیر و سهم قابل توجهی در پیشبرد معماری در سال گذشته داشته باشند. سال گذشته این مدال به پلر ویلیامز فقید پس از مرگش اهدا شد.

او در اکرون اوهایو متولد و مدرک ارشد معماری خود را در سال ۱۹۵۵ از دانشگاه یل دریافت کرد.او از سال ۱۹۶۳ شرکت خود را تاسیس و به فعالیت پرداخت. شرکتی که از سال ۲۰۱۰ و با تغییر نام به Ennead به کار خود ادامه می دهد. از جمله مهم ترین پروژه های او می توان به ساختمان و دفتر شرکت نیوزیوم در واشنگتن و مرکز ریاست جمهوری کلینتون در لیتل پارک آریزونا اشاره کرد.

پولشک در دوران کاری خود بیش از ۲۰۰ جایزه طراحی ، جایزه بهترین معمار سال ۱۹۹۲ و ۱۵ جایزه افتخاری کسب کرده است. 


 منبع ترجمه: xemaarchitects

 

نوشته جیمز استوارت پولشک برنده‌ی جایزه‌ی مدال طلای AIA سال ٢٠١٨ شد اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۱۹ام آذر ۱۳۹۶ طراحی و معماری

  • موضوع و زمان برگزاری
  • برگزارکننده
به مناسبت هفته پژوهش | پنج نظر

از ۲۵ تا ۲۹ آذرماه ۱۳۹۶

روز اول: ۲۵/آذر/۱۳۹۶ 
سفر به مقصد یادگیری

ساعت ۱۷ تا ۱۹

روز دوم: ۲۶/آذر/۱۳۹۶
چالش‌های دکتری پژوهش محور
ساعت ۱۷ تا ۱۹

روزسوم: ۲۷/آذر/۱۳۹۶
خوانش نو از شهر و معماری قزوین
ساعت: ۱۷ تا ۱۹

روزچهارم: ۲۸.آذر/۱۳۹۶
از پارک تا باغ
ساعت: ۱۷ تا ۱۹

روزپنجم: ۲۹/آذر/۱۳۹۶
به استقبال یلدا
ساعت ۱۷ تا ۱۹

مکان‌برگزاری: خیابان آزادی، خیابان دکتر قریب، گالری نظرگاه

پژوهشکده نظر

نوشته به مناسبت هفته پژوهش | پنج نظر اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۱۸ام آذر ۱۳۹۶ طراحی و معماری

نویسنده: ایمی فریدمن[۱] | دبیر اجرایی نشریه دزین (Dezeen)
مترجم: شهاب‌الدین تصدیقی | دانشجوی مطالعات معماری ایران. دانشگاه تهران


سویون کیم[۲]، فارغ‌التحصیل آکادمی طراحی آیندهوون[۳]، قصد دارد تا با خلق مجموعه‌ای از ساخته‌های معماری در مرز میان دو کشور کُره، شهروندان کره‌ی شمالی و کره‌ی جنوبی را به برقراری ارتباط در امتداد مرز تشویق کند. طرح او متشکل از ۲۵ ساختمان و مونومان مختلف است که بین دو کشور رقیب برپا می‌شوند و به عنوان «حوزه‌های بی‌طرف»، مکانی برای ملاقات و ارتباط میان ساکنین دو سوی مرز می‌توانند باشند. کیم برای تشویق و ترغیب [مردم] به این ملاقات‌ها حتی تور مجازی ساخته است و در چنین شرح می‌دهد که: «این مجموعه‌ها کمک می‌کنند تا کره‌ی شمالی و جنوبی روابط خود را در چارچوب یک همزیستی مسالمت‌آمیز بازتعریف کنند. و از کجا معلوم، حتی شاید مسیر اتحاد این دو کره را هم روشن سازد».

ایده از آنجایی به ذهن کیم رسید که تحقیقاتی در مورد روستای مرزی پانمونجوم[۴ بین دو کره انجام داد. این روستا محلی بود که [در آن] دو کُره در سال ۱۹۵۳ آتش بسی را به امید پایان نهایی جنگ امضا کردند. تنها یکی از بناهای روستا از آن زمان باقی مانده است که امروز به عنوان موزه‌ی صلح استفاده می‌شود. به گفته‌ی کیم، این‌جا تنها جایی در تمامی مرز میان دو کُره است که شهروندان دو سوی مرز می‌توانند با یکدیگر دیدار کنند.

پروژه‌ی او پیشنهاد ایجاد تعداد بیشتری از این نقاط را می‌دهد. این «حوزه‌های آبی بی‌طرف» شامل طیفی متنوع از بناهای گوناگون می‌شوند: از کافه-رستوران کروی تا زمین بازی کودکان. دیگر موارد طرح شامل معبد مذهبی، شهربازی و سالن آرایشگاه به همراه پلازایی پر از آثار هنری است.

تمامی این ساختمان‌ها به رنگ آبیِ لوگوی سازمان ملل است، و البته همین رنگ بود که به عنوان پرچم اتحاد دو کره در رژه‌ی مشترکشان در بازی‌های المپیک ۲۰۰۰ مورد استفاده قرار گرفت. به گفته‌ی طراح پروژه: «رنگ آبی می‌تواند نماد «بی‌طرفی و صلح» در این منطقه باشد. با رنگ آبی است که تمام این حوزه‌ها حسی مثبت از خوش‌بینی به آینده را القا می‌کنند».

کیم این پروژه را در هفته‌ی طراحی هلند، در نمایشگاه فارغ‌التحصیلان آکادمی طراحی آیندهوون به نمایش گذاشت. همچنین در همین هفته مجله معماری و طراحی (Dezeen) میزبان نمایشگاه «طراحی خوب برای دنیای بد[۵]» بود؛ مجموعه‌ای از گفتگوها پیرامون این سوال که آیا معماران می‌توانند برای مشکلات جهانی کاری کنند؟ موضوع یکی از این گفتگوها، پرسش از تأثیر طراحان بر سیاست بود – چیزی که کیم با این پروژه در جستجوی آن است.

طراح پروژه، قبول دارد که بعید است در آینده‌ای نزدیک شاهد اجرای آن باشد، ولی معتقد است که این طرح اجرا شدنی است. «من فرد خوش‌بینی‌ام و این طرح هم روایتی خوش‌بینانه از آینده است». کیم با گفتن این مورد اضافه کرد: «ولی همین ۱۰ سال پیش ما مناطق مشترکی با یکدیگر داشتیم. امیدوارم باز هم شاهد چنین چیزی باشیم».

پی‌نوشت

[۱] Amy Frearson

[۲] Good Design for a Bad World

[۳] Soyoun Kim

[۴] Design academy Eindhoven

[۵] Panmunjom

منبع

Dezeen

نوشته معماری برای صلح:‌ پروژه‌ای برای بهبود روابط میان دو کشور کره‌ اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.