اکتبر 2017 - فایر دیزاین




۹ام آبان ۱۳۹۶ طراحی و معماری

  • موضوع و سخنران
  • زمان و مکان برگزاری
  • بگزارکننده
مطالعات بافت و معماری تاریخی بندرکنگ

محورهای سخنرانی:
دستیابی به الگوی معماری معاصر زمینه‌گرا در بافت تاریخی
معماری اندیشه از ایده تا کانسپت

سخنرانان:
دکتر شیوا آراسته | مدرس دانشگاه، پژوهشگر حوزه معماری زمینه‌گرا
دکتر سیامک پناهی| استادیار دانشگاه آزاد ابهر

زمان: شنبه ۱۳ آبان‌ماه ۱۳۹۶
ساعت‌برگزاری: ۱۵ الی ۱۷
مکان‌برگزاری: دانشگاه تربیت مدرس، سالن شهید مطهری

دانشگاه تربیت مدرس، معاونت فرهنگی و اجتماعی

نوشته نشست مطالعات بافت و معماری تاریخی بندرکنگ اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۹ام آبان ۱۳۹۶ طراحی و معماری

جنگ، خشکسالی، کمبود امکانات اولیه‌ی زندگی و مخصوصا جنگ از جمله عواملی هستند که باعث می‌شوند افراد محل زندگی خودشان را ترک کنند. در چنین موقعیتی تامین نیازهای اولیه و اساسی برای پناهجویان و افرادی که آواره شده‌اند از اهمیت بالایی برخوردار است. با افزایش تعداد آوارگانی که هر روز از کشورشان رانده می‌شوند، تمهیداتی برای فراهم کردن امنیت و آسایش این افراد فراهم شده یا در دست ساخت است.

پناهگاه‌هایی که برای این افراد ساخته می‌شود، باید چند ویژگی را داشته باشد: به راحتی قابل حمل باشد، آسان سرهم‌بندی شود، نسبتا ماندگار و مقاوم باشد و با همکاری تعداد کمی از افراد قابل نصب باشد؛ چون هرچه باشد این‌ سازه‌ها باید لااقل چند سال دوام بیاورند.

عموما این‌ها به اقتضای جغرافیا و محلی که قرار است بنا شوند، ساخته می‌شوند، مثلا تعدادی از این‌ها قابلیت شناور شدن هم دارند و مجهز به دستگاه‌های تصفیه‌ی آب هم هستند.

در ادامه به طور خلاصه نگاهی می‌اندازیم به شش مورد از بهترین پناهگاه‌های ساخته شده برای آوارگان …

IKEA Better Shelter

یکی از این پناه‌گاه‌ها Better Shelter است که توسط شرکت ایکیا (IKEA) طراحی شده. از این سازه‌ها به تعداد انبوه در سال گذشته در سوریه استفاده شد. روی بام این سازه‌ها پنل‌های خورشیدی تعبیه شده. هر سازه ظرف ۶ تا ۸ ساعت نصب می‌شود، مجهز به مبلمان ساده‌ای هست و تا سه سال عمر می‌کند؛ در صورت نیاز هم می‌توان این سازه را کاملا باز و در محل دیگری از نو بنا کرد.

Exo Shelter

این سازه‌های پیش‌ساخته را دفتر Reaction Housing تولید کرده و برخلاف مورد قبلی، می‌توان (شبیه لیوان‌های کاغذی) آن‌ها را روی هم سوار کرد. به این ترتیب کار انتقال آن‌ها هم ساده‌تر می‌شود. هرکدام از این‌ها با چهار نیروی انسانی سرهم‌بندی می‌شود و هر سازه گنجایش چهار نفر را دارد. بدنه‌ی هر سازه به صورت عایق تولید شده و قابلیت سیم‌کشی به منبع تهویه (در صورت فراهم بودن) را دارد. سقف این سازه‌ها نیمه‌شفاف طراحی شده تا فضای داخلی روشنی فراهم کند. طرح این سازه برای اولین بار روی سایت Indiegogo معرفی شد و همان‌جا ۷۵ هزار دلار سرمایه برای تحقق این ایده تامین شد.

خانه‌های قایقی هاوانا

در حالی که بسیاری از پناهگاه‌ها و سازه‌ها برای استقرار روی زمین طراحی می‌شوند، خانه‌های قایقی برای زنده ماندن بازماندگان سونامی روی آب ساخته شده‌اند. این سازه را که یک شرکت کشتی‌سازی استرالیایی تولید کرده، بدنه‌ی نسبتا مقاومی نسبت به ضربه دارد. هر کپسول ظرفیت حمل چهار نفر را دارد. شیشه‌های روی بدنه خاصیت ضدگلوله دارند. این کپسول به چراغ هشدار مجهز شده که می‌تواند در تاریکی شب، کشتی‌ها و قایق‌های مجاور را از حضور خودش آگاه کند.

 

خانه‌ی سیار EDV-01

شرکت Daiwa Lease که عموما در زمینه‌ی تولید سازه‌های پیش‌ساخته برای کاربرد موقت عمومی، مثل مدرسه یا درمانگاه فعالیت دارد، سزه‌هایی هم برای آوارگان ساخته که تقریبا به اندازه‌ی یک کانتینر کشتی است. هر سازه مجهز به پنل‌های خورشیدی برای تامین برق و سیستم جمع‌آوری و تصفیه‌ی آب است. این‌ها با کامیون یا هلیکوپتر نصب می‌شوند و در هر سازه فضایی برای خواب، کار، استحمام، دستشویی و آشپزخانه تامین شده است.

Hex House

این‌ها سازه‌های مقاوم، ماندگار و نسبتا ارزانی هستند که توسط گروه معماری Architects For Society طراحی شده‌‌اند. داخل این سازه‌ها که راحت سرهم‌بندی می‌شوند، محیطی راحت فراهم شده، ضمن این‌که تنوع پلان و نقشه هم دارند و در مدل‌های دو، سه و پنج‌خوابه تولید شده‌اند. اساس طراحی این سازه‌ها بر مبنای اقامت طولانی‌مدت افراد بوده و مجهز به دستگاه‌های تصفیه‌ی آب و تولید برق (با پنل‌های خورشیدی) هستند.

Duckweed Survival House

این سازه‌ی شناور مجهز به سکانی است که به لطف آن، تحت هر شرایطی از طوفان و امواج عظیم، در حالت قائم باقی می‌ماند. به علاوه چون با تفکر اقامت طولانی‌مدت طراحی شده، دارای امکاناتی از قبیل تخلیه‌ی آب، تصفیه‌ی آب و تهویه‌ی سقفی نیز هست.

منبع

منبع‌بازنشر: digikala

نوشته معرفی شش سرپناه مناسب برای آوارگان اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۹ام آبان ۱۳۹۶ طراحی و معماری

اگر انقلاب‌های مهم تاریخ را چیزی بیش از تغییر آرایش روبناهای جامعه بدانیم و آن‌ها را به عنوان مقاطعی از تاریخ در نظر بگیریم که ممکن بودن شیوه‌های جدید و مترقی‌تر اندیشه و عمل اجتماعی در آن‌ها مانند صاعقه‌‌هایی نورانی حداقل برای لحظاتی(در نسبت عمر تمدن بشری) به عینیت می‌رسد، پس باید بپذیریم این انقلاب‌ها هرگز شکست نمی‌خورند. چرا که موفقیت آن‌ها در ورق‌زدن برگ‌کهنه‌ی تاریخ برای همیشه و بازکردن راهی جدید در آن است. از این رو انقلاب‌هایی مانند انقلاب فرانسه یا اکتبر روسیه با آن‌که از نظر شکل دادن به فرم مطابق با آرمان‌ها و شعارهایشان در قالب یک دولت مشخص ناموفق بودند اما اثراتشان در تاریخ برگشت‌ناپذیر بوده است. جهان در بازنمود ‌کلی‌اش هرگز به قبل از انقلاب کبیر فرانسه بازنگشت هرچند در خود خاک فرانسه بعد از چندی استبداد دوباره بر سرکار آمد. همین ادعا در مورد انقلاب کبیر اکتبر هم قابل تکرار است. گرچه حکومت شوروی به‌خصوص بعد از روی‌کار آمدن استالین شروع به فاصله‌گیری از آرمان‌های سوسیالیستی انقلاب و بازسازی نوع جدیدی از سرمایه‌داری دولتی کرد و نهایتا هم نتوانست به بقای خود ادامه دهد اما بهرحال انقلاب اکتبر توانست جهان را برای همیشه تغییر دهد زیرا ثابت کرد سرمایه‌داری پایان محتوم تاریخ بشر نیست و می‌توان مناسبات اقتصادی و اجتماعی را طور دیگری هم شکل داد. 

نظر به همین اهمیت تاریخی انقلاب اکتبر و با توجه به اینکه هنوز همه‌ی ابعاد تجاربی که با الهام از این انقلاب در حکومت شوروی توسط اندیشمندان و هنرمندان شکل گرفت بازنمایی و شناخته شده نیست برای ما پرداختن به آن‌ها در سالگرد صدسالگی این انقلاب ضروری است. یکی از ابعاد کمترشناخته‌ شده‌ی آن تجارب، تلاش‌های شوروی در زمینه‌ی معماری و شهرسازی است. شاید تصور اکثر مردم از معماری و شهرسازی شوروی از تصویر چند بلوک سیمانی هم‌شکل یا بلوارهای عریض و خلوت فراتر نرود. اما واقعیت این است که در طول ۷۴ ساله‌ی حکومت شوروی مکاتب هنری و فکری متعدد با گرایشات گوناگونی در اقصا نقاط این کشور پهناور شکل گرفت که هر کدام قابلیت بررسی و شناخت دارند. در پرونده‌ای که به این مناسبت در رویدادهای معماری منتشر می‌کنیم سعی کرده‌ایم در این راه گام برداریم.

روسیه در آستانه‌ی انقلاب

برای آنکه معلوم شود چرا باید امروز انقلاب اکتبر را بازخوانی کنیم لازم است کمی درباره‌ی ماهیت و تاریخ وقایع این انقلاب بدانیم. روسیه‌ی اواخر قرن نوزده ترکیبی از پوسیدگی بنیادهای کهن سیاسی-فکری و جوشش نیروهای ترقی‌خواه و عدالت‌طلب بود که هم از عقب‌افتادگی امپراتوری روسیه از تمدن غرب اروپا سرخورده بودند و هم از فساد و استبداد تزاریسم روسیه‌ای خسته.

نیکلای دوم آخرین تزار روسیه

نیکلای دوم، آخرین تزار روسیه، بزرگ‌ترین ارتش آن روزهای جهان را به بهانه‌ی حمایت از اسلاو‌های صربستان وارد جنگ جهانی اول کرد. ارتش میلیونی که شکست‌های متعدد و خفت‌باری در جبهه‌های نبرد متحمل می‌شد و با هر شکست، گروهی از طرفداران تزار و بورژوازی روسیه از دور تزار پراکنده می‌شدند. از جبهه‌های نبرد جز جنازه‌ی سربازان کشته‌شده یا سربازان مجروح، عصبانی و مسلح چیز دیگری به روسیه بازنمی‌گشت. اوضاع بد اقتصاد داخلی، فساد و استبداد حاکمیت هم‌زمان همه‌ی طبقات اجتماعی به‌جز عده‌ی قلیلی از اشراف وابسته به تزار را از اوضاع ناراضی کرده بود.

خیزش مارکسیست‌ها

در چنین بستر آماده‌ای بود که حزب سوسیال‌دموکرات توانست به قوی‌ترین مخالف منسجم حاکمیت تبدیل شود. حرب سوسیال‌دموکرات خیلی زود به دو شاخه‌ی بلشویک (به معنای اکثریت) و منشویک (به معنای اقلیت) تقسیم شدند. بلشویک‌ها جناح رادیکال‌تر مارکسیست‌ها بودند که بدنه‌ی اجتماعی خود را کارگران صنعتیِ کم‌جمعیت اما فشرده‌ی شهری و جمعیت وسیع اما پراکنده‌ی دهقانان روس می‌دانستند. درحالی‌که منشویک‌ها ماهیتی بیشتر بورژوایی داشتند.

در اولین مرحله‌ی انقلاب روسیه، در فوریه‌ی ۱۹۱۷، تزار از قدرت استعفا داد و دولتی موقت سرکار آمد که بیشتر اعضایش از منشویک‌ها بودند. دولت موقت عملاً نتوانست کار زیادی از پیش ببرد و حتی از مطالبه‌ی بیرون کشاندن روسیه از آتش جنگ جهانی هم دست کشید. همین باعث شد به‌تدریج بلشویک‌ها دست بالاتر را در شورای پتروگراد (شهر سن‌پترزبورگ فعلی که پایتخت روسیه تزاری بود) به دست آورند و زمزمه‌های قیام از همه سو بلند شود. رهبری بلشویک‌ها را ولادیمیر ایلیچ لنین بر عهده داشت. او شعار «نان، صلح‌، زمین» را شعار اصلی انقلاب معرفی کرد. نهایتاً بلشویک‌ها توانستند با بسیج مردمی و با کمترین خونریزی دولت موقت را سرنگون و اولین شورای کمیسرهای خلق را تشکیل بدهند. حکومت تازه تأسیس شده قدرت را به شوراها سپرد، زمین‌ها را بین دهقانان تقسیم کرد و مالکیت‌های عمده‌ی خصوصی را ملغی و به دست شوراهای کارگری سپرد. 

ولادیمیر ایلیچ لنین

اما دردسرها تازه بعد از پیروزی انقلاب شروع شد و مخالفان حکومت جدید با همکاری و سعایت بریتانیا و آلمان ارتش سفید را تشکیل داده و جنگ داخلی را بر حکومت تازه‌تأسیس تحمیل کردند. تروتسکی، از رهبران اصلی انقلاب، در مقابل ارتش سرخ را ساماندهی کرد و توانست طی ۵ سال ارتش سفید را در همه‌ی نقاط روسیه شکست دهد و نهایتاً در ۱۹۲۲ بود که رسماً حکومت اتحاد جماهیر شوروی تشکیل شد.

حاکمیت شوراها

در حکومت شوروی همه‌ی تصمیمات بر اساس نظر شوراهای مختلف که از سطح محلی تا عالی‌ترین شورای مرکزی ادامه داشت گرفته می‌شد. جمهوری‌های مختلف شوروی شامل ۱۵ جمهوری خودمختار می‌شدند که هرکدام امورات داخلی خود را بر اساس نظرات شورای جمهوری خود اداره می‌کردند.

شورای پتروگراد

بعد از دوره‌ی «کمونیسم جنگی» که مخصوص اداره‌ی اقتصاد در دوران جنگ داخلی بود بحث و اختلاف‌نظر بر سر مدل اداره‌ی اقتصادی بالا گرفت. برنامه‌ی اقتصادی نوین، معروف به «نِپ»، در زمان حیات لنین اجرا شد و توانست بسیاری از نیازهای اضطراری مردم را برآورده کند. پس از مرگ لنین و روی کار آمدن ژوزف استالین آنچه بیش از اجرای سوسیالیسم مدنظر بود گرایش عظمت‌طلبانه روسی بود که در شخص استالین متبلور شده بود. سودای ابرقدرتی ملت روس بر آرمان‌های انقلاب سوسیالیستیِ اکتبر چربید. در این دوره تقریباً همه‌ی مخالفان سیاسی که بسیاری از رهبران اصلی انقلاب ازجمله تروتسکی را هم شامل می‌شد سرکوب شدند. شاید آنچه بیش از همه عرصه را برای سرکار آمدن استالینیسم آماده کرد خلأ ناشی از نبود نسخه‌ی تجربه‌شده‌ای از سوسیالیسم بود. رهبران اصلی انقلاب و نظریه‌پردازان مارکسیسم در طول عمر خود بیشتر درگیر ضروریات انقلاب و تثبیت حکومت، از جمله جنگ داخلی، بودند و ناچار فرصت و فراغتی برای طرح‌ریزی سوسیالیسم ایجابی پیدا نکردند.

در دوران استالین گرچه شوروی پیروز از جنگ جهانی دوم بیرون آمد و رفته‌رفته به ابرقدرت صنعتی جهان تبدیل شد اما به اعتقاد بسیاری، آرمان‌های انقلاب روزبه‌روز بیشتر فراموش شدند و همین مسیر انحرافی بود که در کنار عوامل متعدد دیگر نهایتاً موجب فروپاشی شوروی شد.

میراث انقلاب اکتبر و حاکمیت شوروی

تاریخ ۷۴ ساله‌ی حکومت شوروی مجموعه‌ای از سعی‌وخطاها، شکست‌‌ها و پیروزی‌هایی است که درمجموع نه‌تنها روسیه بلکه به‌نوعی همه‌ی جهان را برای همیشه تغییر داد. انقلاب اکتبر را بسیاری از فیلسوفان و اندیشمندان علوم اجتماعی سرآغازی نوین برای بشر می‌دانند و حتی فیلسوف شهیر فرانسوی آلن بدیو در یادداشتی که به مناسبت صدسالگی این انقلاب نوشته است آن را بعد از انقلاب «نو سنگی» تنها انقلاب پیروز حقیقی تاریخ بشر دانسته است؛ زیرا این انقلاب توانست امکان زندگی اجتماعی به شیوه‌ای غیر از سرمایه‌داری را برای بشر بگشاید. بررسی اینکه تجربه‌ی شوروی چقدر توانست از ظرفیت‌های انقلاب اکتبر برای برپایی جامعه‌ای کاملاً نوین استفاده کند وظیفه‌ی امروز اندیشه‌ورزان و فعالان ترقی‌خواه است.

حوزه‌ی معماری و شهرسازی ازآنجاکه تأثیری بی‌بدیل در کیفیت زندگی بشر دارد نمی‌توانسته ازنظر سردمداران شوروی دور بماند. از همان ابتدای انقلاب طرح‌های مختلفی برای حل مشکل مسکن و بالا بردن سطح بهداشت و رفاه در شهرها ارائه و دنبال شد. در طی همه‌ی سال‌های حاکمیت شوروی، این تلاش نظری و عملی برای یافتن راه‌حل‌هایی سوسیالیستی در معماری و شهرسازی ادامه داشت. همه‌ی این تلاش‌ها موفق نبودند و همه‌ی آن‌ها هم شکست نخوردند. میراث شوروی در شهرسازی و معماری چیزی بیش از کلیشه‌های ذهنی ما در مورد ساختمان‌های بتنی و انبوه‌سازی‌های یکدست است. مکاتب بسیار متنوع هنری و فکری به عرصه آمدند و تجربیاتی از خود برجای گذاشتند که هنوز هم شاهکار محسوب می‌شوند.

شوروی شاهد بیشترین نرخ رشد شهرنشینی در زمان خود بود، بااین‌حال توانسته بود پاسخ‌‌های بومی خود را به نیاز مبرم به مسکن و تأسیسات شهری ارائه کند. اینکه این پاسخ‌ها در کجاها و به چه میزان موفق بوده‌اند و اینکه چه درس‌هایی برای امروز ما دارند همگی مقولاتی‌اند که بخصوص در ایران کمتر به آن‌ها پرداخته‌شده است. انگیزه‌ی تهیه‌ی این پرونده هم بیش از همه تلاشی برای پاسخ به این نیاز است. سعی کردیم متونی را انتخاب کنیم که فارغ از تعصبات سیاسی یا ایدئولوژیک به بررسی و معرفی جریان‌های شهرسازی و معماری شوروی پرداخته باشند.

 

نوشته چرا بازخوانی میراثِ انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ ضروری است؟ اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۸ام آبان ۱۳۹۶ طراحی و معماری

نویسنده: کایل چایکا | سردبیر هایپر آلرژیک، منتقد ساکن بروکلین


سال ۲۰۱۲ نیویورک همزمان در طوفان سندی و مرگ یکی از پیشروترین معمارانش غرق شد و در تاریکی و آشوب مغلوب طبیعت شد. یک هم آمیزی عظیم خشونت محیطی با آخرین نفس‌های انسان عمیقا، خلاقی همزمان شد که رویای گستر‌های دور را در سر می‌پروراند و از دنیای نادیده استقبال می‌کرد.

معمار ناهم‌آوای سرسخت، معمار ضد معمار ‌ستاره‌ها «لبس وودز»، سه‌شنبه ۳۰ اکتبر ۲۰۱۲ در سن ۷۲ سالگی، درگذشت. اوبیشتر به واسطه‌‌ی کارهایی که اکثر قریب به اتفاقشان روی کاغذ ماندند، شناخته می‌شود. وودز در طول حیات حرفه‌ای طولانی‌اش غالباً درگیر سرزنش بناهای کسل‌کننده بود و در برابر وسوسه‌ پول و ثروتی که معمارهایی شبیه به رم ‌کولهاس و زاها حدید را به مشاهیر معماری تبدیل کرد، مقاومت نشان می‌داد.
«با پیروزی دموکراسی لیبرال و بازار آزاد سرمایه‌داری، گویا حرفی برای گفتن نمانده است، در این اتمسفر، هرکس خواهان ساختن است، فرآیندی که نهایتاً جای کمتری برای انوع مشخصی از معماری می‌گذارد.» اینها جملاتی است که وودز حین توصیف معماری به لحاظ سیاسی خنثی و کاملاً خادم ثروتمندان به نیکولای اروسیف از نیویورک تایمز می‌گوید.
وودز در دانشگاه ایلینوز و پوردو تحصیل کرد و در سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۸ در دفتر طراح و معمار معروف مدرن ارو سارینن مشغول به کار شد و در همان‌جا بود که به گفته همکار و دوست خود کریستوف ای.کامپوش «عبور از محدودیت‌ها» را آموخت.
آن‌گونه که کامپوش می‌گوید: «آثار سارینن برای وودز چیزهایی در حرکت بودند، البته نه از نظرسازه‌ای، بلکه از منظر ذهنی. این دیدگاه در عوض تعریف محدودیت‌ها مرزها را محدود می‌کرد.»

ایندیکاتور، اینستالیشن‌آرتی از لبُس وودز در سال ۲۰۰۳

اما به زودی پس از جدا شدن از سارینن، وودز به سمت وجوه کاملاً تئوریک معماری تغییر جهت داد؛ معماری تجربی‌ای که او پی می‌گرفت، غالباً تاثیر بیشتری بر حالات ذهنی و نه چندان عینی معماری داشت و با ساختمان‌های واقعی در شهرهای واقعی که هرکس می‌تواند آنها را بسازد عمیقاً متفاوت بود. برخی کار او را با آثار علمی-‌تخیلی مقایسه می‌کنند، چرا که در وضعیت اکنون دوام آورده‌اند و در عین حال همیشه تلاش‌شان را بر انتقال مرزهای گذشته تا آنجا که در آینده می‌توانند باشند موکد می‌سازند. وودز در نوع خودش یکی از اولین و پیشروترین شمایل‌شکنان بود، چنانچه در رساله‌ی معروف خود «جنگ و معماری» می‌گوید: «من در جنگ با زمانه‌ام هستم، با تاریخ، در جنگ با تمام حوزه‌های اقتداری که در فرم‌های هراسیده و گویی غیرقابل تغییر، لانه کرده‌اند.»

ایندیکاتور، اینستالیشن‌آرتی از لبُس وودز در سال ۲۰۰۳

جهان وودز، جهانی مملو از ایده‌های پیچیده و پیش‌رو بود. او فضاهای پیش‌ رو را خیلی واضح می‌دید، درست مانند کسی که ظاهراً غیرممکن‌ها را تصور می‌کند. آنگونه که کمپوش می‌گوید: «لبس، جهان را با تمام انرژی‌هایش چه فضایی، چه سیاسی و چه اجتماعی، در قامت واقعیتی کشف‌نشده و خیالی، یا در واقع، واقعه‌ای ناتمام می‌دید، امری که از پیش به دست نیامده، یا به واسطه‌ی معماری کشف نشده است، جهانی که پاسخ نیست، بلکه پرسش است، جهانی که نمی‌تواند پاسخ‌ها را بیابد بلکه ترجیح می‌دهد بر وضع موجود چالش بیافکند.»
کمپوش بیش از یک دهه به عنوان دست راست وودز در پاویون نور که همین اواخر در مجتمع شهری رافلز به اتمام رسیده، کار کرده است، اثری که اولین قطعه و نه اثر کامل معمارانه‌ توسط وودز ساخته شده است. این باور نکردنی است که یکی از شناخته شده‌ترین معماران دنیا باید منتظر بماند تا در دهه‌ی ۷۰ زندگی‌اش اولین ساختمانش را به اتمام برساند، اگرچه نباید از خاطر برد که او هیچ‌گاه خودش را عمیقاً درگیر زمان نکرد.

ایندیکاتور، اینستالیشن‌آرتی از لبُس وودز در سال ۲۰۰۳

کمپوش در مورد آخرین خاطراتش با وودز از یک هفته پیش از مرگ او می‌گوید: «سه‌شنبه قبل از مرگش حین عبور از پل بروکلین، پس از بررسی میان دوره‌ آثار دانشجویانش در استودیواش در کوپر یونیون، گفت: «بزرگترین مسئله این است که هیچ مسئله‌ای نداشته باشی.» او سپس ادامه داد :«آنچه در پاویون نور به پایان رسیده، از آن چیزهایی است که تا پیش از این انجام نشده است، مردم این اثر را بر سیاقی تجربه خواهند کرد که هنوز وجوهش بر ما آشکار نشده است. چیزی که همیشه من به دنبال آن بودم کار بر روی چیزهایی انجام نشده بود و ما این را انجام دادیم.» وودز به معماری باور داشت؛ حتی معماری‌ای که هنوز نشناخته باشیم، با این اوصاف آیا او یک آدم رویابین و خیال‌پرداز بود؟ فکر نمی‌کنم برای وودز این طبقه‌بندی‌ها محلی از اعراب داشت.»
کـمپوش که در برخی از دفاتر معماری پیشرو چون کوپ هیملبلا کار کرده است و در چند دانشگاه از جمله کوپر یونیون، کرنل و دانشگاه گوانگژو نیز به تدریس اشتغال داشته، بدین نکته اذعان دارد که وودز بر او و اطرافیانش تأثیری عمیق گذاشته است. خود او این تاثیر را با ذکر توصیفی اینگونه بیان می‌کند: «هیچ‌کس خواهان ایده‌‌ی بد نیست، اما در عین حال نباید هر چیزی را با انگ بد بودن لغو کرد و به کناری نهاد، این یکی از آن چیزهایی بود که لبس بر من آشکار ساخت، ایده‌ها نباید سرکوب شوند و معماری باید بی‌پروا باشد.»

لبس وودز

مردم غالباً وودز را یک تارک دنیا می‌دانند، شورشی‌ای بر نظم مقرر، او علیرغم تمام این انزوای خود خواسته، قطعا شخصی الهام بخش نسل‌های آینده‌ی معماران است. جف مانوف نویسنده بی‌ال‌دی‌جی بلاگ،از وودز، با تاکید بر روح عمیقاً زخم خورده او، اینگونه یاد می‌کند:
«به زعم من، لبس در غرب، چهره‌ای اصیل است، وقتی از غرب سخن می‌گویم منظورم نه اشرافیت زمین‌دار است و نه ارتشی‌ها و خون‌آبی‌ها، بلکه سیاحت‌گران، دگراندیشان، بیگانه‌ها و چهره‌های پژوهشی حاشیه‌ای جامعه غربی است، کسانی که مدت‌هاست بر لبه‌های آخرین سنگرهای آرام آرام در حال فروپاشی مردمی ایستاده‌اند که فکر می‌کنند نه فقط جهان، جهان آنهاست، بلکه میراث‌شان نیز هست. به نرمی این جهان متوهم را پاک می‌کنند و به واقعیت می‌سپارند.»
واقعیت این است که پروژه‌هایی که لبس وودز به سبب غیرقابل ساخت بودنشان شناخته می‌شود مانع محبوبیت او نشدند، چرا که این ایده‌ها باید روی کاغذ می‌ماندند تا تخیل بینندگانشان را فعال کنند، کاری که اندک معمارانی موفق به انجام آن شده‌اند.
او غالباً می‌گفت: «من هرگز برای طراحی کردن طراحی نمی‌کنم، بلکه فقط زمانی طراحی می‌کنم که بخواهم چیز تازه‌ای بگویم.» کــمپوش در این مورد می‌گوید: «طراحی‌های او طراحی نیستند بلکه پروژه هستند.»


لبوس وودز هیچ‌گاه خود را درگیر خود‌خواهی رایج معماران معروفی نکرد که بیشتر نگران میراثی که از خود به جای می‌گذارند؛ کامپوش در این مورد می‌گوید: «فکر نمی‌کنم لبس دل‌مشغول میراثی بود که فکر می‌کرد باید به یادگار گذارد، او بیشتر نگران آینده بود، آینده میراث اوست و من عمیقاً دلتنگش خواهم بود.»
اما میراث او، چه وودز بدان‌ها اهمیت می‌داد و چه نه، چیزهایی‌ا‌ند که بعضی معماران، منتقدان و نویسندگان شروع به مطالعه درباره آنها کرده‌اند. کلی چان، نویسنده، ترسیمات مشهور وودز را با طرح‌های قرن ۱۸ امی‌جیوانی باتیستا پیرانزی، معماری که بیشتر به دلیل آثار فاتنزی و خیالی‌اش بر کاغذ شناخته شده است، مقایسه می‌کند: «گرچه آنها قرن‌ها با هم فاصله داشتند، اما هر دو به عنوان معماران رویابین دیدگاه‌های مشابه‌ای داشتند، طراحان بی‌نظیری بوده‌اند که به شکل گسترده‌ای طراحی می‌کردند و هر کدام از طرح‌هایشان نسبت به دیگر طرح‌ها اعجاب‌آور و مبهوت‌کننده است اما فقط یک اثر ساخته شده دارند. وجه تشابه غریب آثار حرفه‌ای آنها به تدریج بر همگان آشکار خواهد شد.»
با این توصیفات به نظر عجیب نمی‌آید اگر مردم مناسب‌ترین زمان برای تحقق آثار وودز را قرن‌های آینده بدانند، این خود برطرف کننده یکی دیگر از تعارضات متبادر بر لبوس وودز است. چرا که آثار او حس ناهم‌آوایی با زمان حاضر را متبلور می‌کنند و نشان از آن دارند که او هیچ‌گاه با زمان خود راحت نبوده است اما کارهایش آشکارا بی‌زمان و با جاودانگی گره خورده است.


منبع بازنشر: فصلنامه تخصصی معماری و شهرسازی همشهری معماری، شماره ۲۲

نوشته لبس وودز: رویابینی در مرزهای زمان اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۸ام آبان ۱۳۹۶ طراحی و معماری

نویسنده: کری جیکوبز[۱]
مترجم: الیاس کهن سال


گزارشی تحلیلی از نمایشگاه «معماریِ پلی‌بوی ۱۹۵۳-۱۹۷۹»

اگر مقاله‌ی بئاتریز کُلومینا[۲]، با عنوان «دیوار ترک‌خورده: چشم‌چرانی خانگی[۳]» را در مجموعه‌ای به نام «سکسوالیته و فضا[۴]» که خود او دبیر آن بوده است بخوانید، ممکن است به این گمان برسید که معماران مدرن اولیه، نظیر آدولف لوس[۵] و لوکوربوزیه[۶] در حال انجام بازی انتزاعی دالی[۷] بوده‌اند. کلومینا در مقام تاریخ‌شناس معماری، تمام تلاشش را کرده تا رگه‌های لذات جسمی را در روش‌های عجیب و غریب چینش پرسپکتیوهای داخلی این معماران بیابد. [بررسی آثار] لوکوربوزیه عایدی برای او نداشت ولی لوس با خانه‌ی معروف هرگز ساخته نشده‌اش برای خواننده‌ی فرانسوی، ژورفین بیکر[۸] – که احتمالاً حتی هرگز قراردادی هم برای آن بسته نشد– سرنخی به دست کلومینا داد. در طرح او استخری در مرکز قرار داشت و سایر اتاق‌های دیگر به گونه‌ای گرداگرد آن چیده شده‌اند که دید به استخر و شخص داخل آن را، قاعدتاْ بیکر، به «مرکز توجه نگاه[۹] بازدید کنندگان» تبدیل می‌کند.

از آنجا که طرح کردن تئوری‌های جنسی بر مبنای آثار این مردان نسبتاً بی‌احساس به جایی نمی‌رسد، تعجبی ندارد که کلومینا که استاد معماری دانشگاه پرینستون است، به سمت رویکرد مجله‌ی «پلی‌بوی» نسبت به طراحی و معماری مدرن کشیده شد که به طرز جذابی هم ثمربخش است. چیزی در مورد «سکسوالیته و فضا» می‌خواهید؟ کافی است به یکی از شماره‌های مجله‌ی پلی‌بوی از سال ۱۹۵۳ که توسط هیو هفنر[۱۰] تاسیس شد و تا دهه‌ی ۱۹۷۰ به بیشترین تیراژ خود یعنی بیش از ۷ میلیون خواننده رسید، نگاهی بیاندازید. این سال‌ها پایه و اساس نمایشگاهی هستند با عنوان «معماریِ پلی‌بوی ۱۹۵۳-۱۹۷۹» که توسط کلومینا (همراه با پپ آویلز[۱۱]، معمار و تاریخ شناس؛ دانشجوی دکتری پرینستون) برپا شده است.

مجموعه‌ای از صندلی‌های مدرن که در این نمایشگاه به نمایش گذاشته شده است. منبع: موزه هنر المهرست

در دهه‌های پس از جنگ [جهانی]، این مجله شاخ وفوری[۱۲] حیرت‌انگیز از معماری با کیفیت و بعضاً رادیکال فرانک لوید رایت[۱۳]، باکمینستر فولر[۱۴]، گروه انت فارم[۱۵]، پائولو سولری[۱۶]، چارلز مور[۱۷] و بسیاری دیگر را به نمایش می‌گذارد، به علاوه مبلمان‌هایی از پیشگامان طراحی این صنعت در اواسط قرن نظیر جورج نلسون[۱۸] و چارلز ایمز[۱۹] (قاعدتاْ بدون رِی[۲۰]) و طراح ایتالیایی، جو کلومبو[۲۱]. طبیعتاً سبک پلی‌بوی در نمایش آثار با مجله‌های معماری آن دوره متفاوت بود. مثلاً اینکه عکس‌ها و تصاویر این مجله تمام رنگی بودند. مهم‌تر از آن، اینکه این مجله خانه‌ها و آپارتمان‌ها را به گونه‌ای نشان می‌داد که سرشار از زندگی بودند، معمولاً پر از زنان عریان. کلومینا در این باره، در یکی از سخنرانی‌های اخیرش برای بنیاد گراهام[۲۲]، می‌گوید: پلی‌بوی «تن‌ها را به فضا می آورد.»

ظاهراً دانستن این گزاره که پلی‌بوی در دهه‌های ابتدائی‌اش پر از ایده‌های معماری بوده، زمانی بسیار رایج بوده است. زیگفرید گیدیون[۲۳] در پیش‌گفتار چاپ ۱۹۶۳ کتاب معروفش، «فضا، زمان و معماری[۲۴]» (انتشارات دانشگاه هاروارد[۲۵]) به شدت علیه «معماریِ پلی‌بوی مآبانه[۲۶]» موضع می‌گیرد که آن را «برخورد با معماری آن گونه که پلی‌بوی‌ها با زندگی برخورد می‌کنند، پریدن از حسی به حس دیگر و به سرعت از همه چیز خسته شدن» تعریف می‌کند. ظاهراً واژه‌ی پلی‌بوی برای گیدیون همان مفهومی را دارد که واژه «استارکیتکت[۲۷] (معمارستاره‌ها)» امروزه برای ما دارد. از طرف دیگر، رینر بنهام[۲۸] در سال ۱۹۶۰ در یادداشتی با عنوان «برای یک پلی‌بوی، حاضرم یک مایل سینه‌خیز بروم[۲۹]» در مجله‌ی آرکیتکتس جورنال[۳۰]، از این مجله و فرهنگ منتسب به آن تمجید می‌کند.

جلد [باز شده] یک شماره از پلی بوی مربوط به جولای ۱۹۶۱٫ منبع: موزه هنر امهرست

ولی در ده‌های اخیر پلی‌بوی معماری را رها کرده و اشتیاقی که این مجله در پرداختن به موضوعات معماری داشت، از یادها رفته است. حداقل تا زمانی که کلومینا و دانشجویانش دوباره آن را کشف کردند. کلومینا در مورد چگونگی کشف این بخش گمشده از تاریخ معماری، به من گفت: «می‌خواستم یکی از شخصیت‌های مهم آن دوره مثل چیپ لرد[۳۱] از گروه انت فارم را برای سخنرانی به پرینستون دعوت کنم و او رزومه‌اش را فرستاد. نگاهی به رزومه انداختم و با خودم گفتم «اوه، توی پلی‌بوی در موردش نوشتن!».

تصویری از فرانک لوید رایت در یک شماره از پلی‌بوی سال ۱۹۵۵

کلومینا متوجه شد که این اتفاق در مورد معماران دیگری نیز افتاده است: «خلاصه متوجه شدم که خیلی در مورد معماری در پلی‌بوی هست. بعد، یک تحقیق سیستماتیک با کمک دانشجویان رسانه و مدرنیته[۳۲] دانشگاه پرینستون انجام دادم که طی آن از پرینستون خواستم که تمام پلی‌بوی‌ها را بخرد.»

چرا پلی‌بوی اینقدر بر معماری تمرکز داشت؟ کلومینا به من می‌گوید: «آنها حس می‌کردند که این [معماری] ابزاری مهمی – در واقع ضروری – برای اغواست. آپارتمان مدرن برای مرد جذاب[۳۳] ضروری است و باید خود را با همه‌ی این اسباب و مبلمان مدرن و در نهایت حتی معماری، خانه‌ی یک پلی بوی مجهز کند. این پس‌زمینه و فضایی است که اغوا در آن صورت می‌گیرد».

هیو هفنر، موسس پلی‌بوی، در تخت دایره‌ایش، ۱۹۶۶٫ عکس: برت گلین[۳۴]/مگنوم[۳۵]

این سوال را پیش روی جیسون بِهرمِستر[۳۶]، سردبیر فعلی مجله قرار دادم که تنها ۱۵ سال است که برای پلی‌بوی کار می‌کند ولی می‌گوید که تمامی شماره‌های پیشین را خوانده است. پاسخ او در موازات نظر کلومیناست ولی تصویری بزرگتر ارائه می‌کند. بهرمستر توضیح می‌دهد که: «پلی‌بوی در آن طوفان خاص بعد از جنگ جهانی دوم که هف (هیو هفنر) نیز جزئی از آن بود، به وجود آمد. ایده‌ درباره‌ی جذب تمام این مردان جوانی بود که از شهرهای کوچکی از سرتاسر آمریکا بودند و قرار بود که با دختران همسایه ازدواج کنند ولی ناگهان به جنگ رفتند، و برگشتند، و نسلی به کل متفاوت بودند. بنابراین با بچه‌ای طرف هستید که از وسط ناکجا آمده، ولی به پاریس رفته، به آمستردام رفته، هاوایی را گشته… این واقعا همان فلسفه‌ی «بیشتر از آن دیده‌ام که بتوانم به خانه برگردم» است… و این دقیقاً همان اتفاقی است که برای هف افتاد. و این باعث تولد ایده‌ی مرد جذاب شد.»

از نظر بهرمستر، معماری فقط یک عنصر از پروژه بسیار بزرگتر هفنر بود. پروژه بازآفرینی مرد امریکایی: «معماری و طراحی جزئی طبیعی از آن [پروژه] بود. چرا که بخش اعظم آن، هف بود که با آنچه که او به عنوان ستون‌های سخت و خشک مردانگی می‌پنداشت، مقابله می‌کرد. در بخش یادداشت سردبیرش در اولین شماره‌ی مجله، او می‌گوید: «این فیلد، اند استریم[۳۷] نیست. ما علاقه‌ای به شکار نداریم. ما علاقه‌ای به ماهیگیری نداریم. ما ترجیح می‌دهیم که کوکتل بنوشیم و در مورد نیچه[۳۸] صحبت کنیم و به موسیقی جَز گوش دهیم.»

پنت هاوس یک آپارتمان که در یک شماره از سال ۱۹۵۶ مجله چاپ شده است

 

خانه الراد[۳۹]، اثر جان لوتنر[۴۰] در پالم اسپرینگز[۴۱] که در یک شماره از سال ۱۹۷۱ چاپ شده است. منبع: موزه المهرست

 

کلومینا که فریفته‌ی این کشف خود شده، ادعا می‌کند که پلی‌بوی علت اصلی ورود مدرنیسم به جریان اصلی زندگی امریکایی در دهه‌های بعد از جنگ است. او می‌گوید: «هفنر این را رواج داد. هدف اصلی این نمایشگاه همین است [که نشان دهد] پلی‌بوی بیشتر از هر مجله معماری دیگری یا حتی موزه هنر مدرن[۴۲] به [رواج] طراحی و معماری مدرن کمک کرده است.»

گنبد بادی اثر گروه کریسالیس[۴۳]، از یک شماره مجله از سال ۱۹۷۲

اثبات این ادعا بسیار سخت است. از یک سو این  مسئله، مسئله‌ی مرغ و تخم مرغ است. پیش از آن که هفنر پلی‌بوی را راه اندازی کند، طراحی مدرن شهرت بسیاری به دست آورده بود. برای مثال، در سال ۱۹۴۹، تصویر ریچارد نوترا[۴۴] بر روی جلد مجله تایم[۴۵] رفت و مجله‌ی لایف[۴۶] در پرونده‌ای به این موضوع پرداخت که ژولیوس شولمنِ[۴۷] عکاس چطور خانه‌های مدرن را «فریبنده» می‌کند. به علاوه، مدرنیسم در آن زمان به بخشی از زندگی روزمره، به خصوص در شرکت‌ها و موسسات تبدیل شده بود. برای مثال، صندلی‌های پلای وود[۴۸] ایمز در کلیساها و مدارس بیشتر از خانه‌ها استفاده می‌شدند. بنابراین، پلی‌بوی در واقع انعکاس دهنده و تشدید کننده‌ی یک موج رونق مدرنیستی بوده است که پیش از انتشار آن شروع شده بود.

به نظرم بهتر است بگوییم که پلی‌بوی نقش عمده‌ای در بازآفرینی زندگی آمریکایی، که در آن زمان در حال اتفاق افتادن بوده، داشته است. اشخاص مختلفی همچون هلن گرلی براون[۴۹] (که در سال ۱۹۶۵ مجله کسموپولیتن[۵۰] را به کتاب مقدس دختران شغل‌مدار[۵۱] تبدیل کرد) و بتی فریدان[۵۲] (که کتابی که در سال ۱۹۶۳ با عنوان «رازورزی زنانه[۵۳]» نوشت یکی از ستون‌های فمینیسم امریکایی است) در حال باز‌تصویرسازی معنی زنانگی بودند. هفنر، که مجله‌اش نماینده‌ی هر آنچه بود که جنبش زنان با آن مخالفت می‌کرد، به نوعی هم مسیر آنها بود و در حال باز‌تصویر‌سازی معنی مردانگی بود. بهرمستر اشاره می‌کند که بخشی از شاخص بودن پلی‌بوی در سال‌های اولیه‌اش به این خاطر بود که مجله‌ای مردانه بود که تقریباً اصلاً به ورزش نمی‌پرداخت. بهرمستر در مورد هفنر می‌گوید که: «او از طرفداران ورزش نیست. هیچ وقت نبود. ورزش را حذف کنید و هنر و طراحی را به جای آن بگذارید و تا حدی متوجه می‌شوید که هف به دنبال چه بود.»

تصویری از نمایشگاه. منبع: موزه هنر المهرست

خود نمایشگاه، با آنکه بسیار جالب است ولی چندان بزرگ نیست؛ المهرست موزه‌ی کوچکی است. نمایشگاه بیش‌تر شامل دسته‌هایی از مقالات و تصاویر اصلی پلی‌بوی است که بازسازی شده‌اند و روی پایه‌هایی به نمایش گذاشته شده‌اند، به همراه نمونه‌هایی از مبلمان‌ اواسط قرن مثل «صندلی رحِم[۵۴]» ایرو سارینن[۵۵] یا «صندلی الماس[۵۶]» هری برتویا[۵۷]. ماکت‌هایی در ابعاد خانه‌ی عروسکی از اشیاء مهمی مثل جت شخصی هیو هفنر که به خرگوش بزرگ[۵۸] معروف بود یا تخت خواب دایره‌ای معروفش که اکثر اوقات خواب و بیداری‌اش را در آن می‌گذراند، نیز در این نمایشگاه وجود دارند.

چیز خارق العاده‌ای که در مورد این نمایشگاه وجود دارد و سفر ۳۰ دقیقه ای با قطار از مرکز شهر شیکاگو تا آن جا را توجیه می‌کند این است که این نمایشگاه در خانه‌ای برگزار می‌شود که توسط لودویگ میس‌ وندر‌رو[۵۹] طراحی شده است. یکی از سه خانه‌ی شخصی‌ای که توسط این معمار در آمریکا طراحی شده است. خانه‌ی المهرست میس در سال ۱۹۵۲ برای رابرت هال مک کورمیکِ پسر[۶۰]، فرزند سازنده‌ی آپارتمان‌های معروف شماره ۸۶۰-۸۸۰ این معمار در جاده لیک شُر[۶۱] شیکاگو، ساخته شده است. این خانه به همراه بال‌های مستطیلی‌اش در سال ۱۹۹۲ توسط موزه خریداری، جا‌به‌جا و در نهایت به ساختمان موزه که در سال ۱۹۹۷ ساخته شد، الحاق شد. این خانه با حس خودمانی و خانگی‌اش، به طرز غریبی یکی از مهم‌ترین ادعاهای کلومینا را بی‌پایه و اساس جلوه می‌دهد. این خانه دوست داشتنی است ولی اثری از آن برق و فریبندگی پلی‌بوی گونه در آن نیست.

جزئیات دیگری از نمایشگاه. منبع: موزه هنر المهرست

بیشترین لذت نمایشگاه برای من نه [مشاهده‌ی] آثار به نمایش در‌آمده و نه حتی [مشاهده‌ی] آن خانه‌ی باارزش، بلکه این حقیقت بود که بسیاری از شماره‌های قدیمی پلی‌بوی برای خرید در آنجا عرضه شده بودند. مثل بچه‌ای که اتفاقی مجله‌های مخفی شده‌ی پدرش را پیدا کرده باشد، کف گالری روی زمین نشسته بودم و مجله‌ها را ورق می‌زدم. اگر از دو صفحه‌ی وسط مجله‌ها، کارتون‌های رکیک و جوک‌های مهمانی‌پسند احمقانه بگذریم، مطالب تحریری چنان متنوع و عالی هستند که مایه‌ی خجالت مجله‌های امروزی می‌شوند. می‌توانید به دو صورت این را تفسیر کنید. یا مرد شهرنشین جدید که هفنر مُبلغ آن بود، چنان پیچیده است که به واقع برای یافتن ایده‌های جدید برای نحوه‌ی زندگی به جان لاتنر، موشه سفدی[۶۲] یا فایا[۶۳] چشم دوخته است یا اینکه از آنجا که دو صفحه وسط مجله باعث فروش آن می‌شده‌ است، هیئت تحریریه‌ی پلی‌بوی این آزادی را داشتند که در دیگر زمینه‌ها هر چقدر که بخواهند، پیشتاز و فراتر از حدود رفتار کنند.

به طور قطع، این نمایشگاه جالب توجهی است؛ نقطه نظری غیرمنتظره درباره‌ی تغییرات اجتماعی و فرهنگی‌ای که ما به دهه‌ی شصت نسبت می‌دهیم. ولی نمایشگاه موزه فقط یک پیش غذاست. آنچه واقعاً نیاز است، یک کتاب است؛ یک کتاب قطور با تصاویر با کیفیت از آرشیوهای معماری پلی‌بوی و تحلیل‌های فکر شده درباره‌ی مسائلی که این نمایشگاه به آنها می‌پردازد؛ درباره‌ی انقلاب‌های معماری و جنسی که به طرز عجیبی در هم آمیخته‌اند.

 

پی‌نوشت

[۱] Karrie Jacobs
[۲] Beatriz Colomina
[۳] The Split Wall: Domestic Voyeurism
[۴] Sexuality and Space
[۵] Adolf Loos
[۶] Le Corbusier
[۷] peek-a-boo یا “دالی موشه” نوعی بازی که با کودکان انجام می دهند. این بازی معمولاً شامل پنهان و آشکار کردن صورت فرد در مقابل کودک، همراه با تکرار جمله یا عبارتی خاص است. در اینجا منظور این است که معماران هر از گاهی نشانه‌هایی را در آثارشان به کار می‌برند که ممکن است نظر مخاطبان دقیق را به خود جلب کند ولی به عمدی بودن آن اتفاق نیز اقرار نمی‌کنند.
[۸] Josephine Baker
[۹] gaze
[۱۰] Hugh Hefner
[۱۱] Pep Aviles
[۱۲] Cornucopia یا horn of plenty: در اساطیر یونانی، زئوس در کودکی توسط یک بز شیر داده می‌شد. بر اثر اتفاقی شاخ این بز می‌شکند و از آن پس این شاخ همواره از چیزی که صاحبش تمایل داشت (به خصوص انواع میوه و خوراکی)، پر می‌شد. این عبارت در انگلیسی نماد فراوانی و برکت است و گاهی در فارسی عبارت «شاخ وفور» به عنوان معادل آن به کار می‌رود.
[۱۳] Frank Lloyd Wright
[۱۴] Buckminster Fuller
[۱۵] Ant Farm
[۱۶] Paolo Soleri
[۱۷] Charles Moore
[۱۸] George Nelson
[۱۹] Charles Eames
[۲۰] Ray Eames: همسر و همکار چارلز ایمز است که بسیاری از کارهای آنان مشترک است. علت اینکه نویسنده میگوید “قاعدتا بدون رِی” این است که پلی بوی مجله ای بسیار مردانه و مردسالار است و در نتیجه به آثار طراحان زن بی توجه بوده است.
[۲۱] Joe Colombo
[۲۲] Graham Foundation
[۲۳] Siegfried Gideon
[۲۴] Space Time and Architecture
[۲۵] Harvard University Press
[۲۶] playboy-architecture
[۲۷]  Starchitect: معمار-ستاره؛ اشاره به معماران بسیار معروف فعلی
[۲۸] Reyner Banham
[۲۹] I’d Crawl a Mile for a Playboy
[۳۰] The Architect’s Journal
[۳۱] Chip Lord
[۳۲] Media and Modernity
[۳۳]  Bachelor: اصطلاح به کار رفته در متن، معنی “مرد مجرد” می دهد ولی باید توجه داشت که معنی این عبارت در فضای فرهنگی آن زمان و آن مجله، با درک امروزی ما در فرهنگ ایرانی از مرد مجرد یکسان نیست. بنابراین واژه “مرد جذاب” را در اینجا جایگزین کرده ام – مترجم.
[۳۴] Burt Glinn
[۳۵] Magnum
[۳۶] Jason Buhrmester
[۳۷] Field and Stream: نام یک گروه تجاری بزرگ که به ساخت و فروش تجهیزات ورزشی، شکار، کمپینگ و … می پردازد.
[۳۸] Nietzsche
[۳۹] Elrod House
[۴۰] John Lautner
[۴۱] Palm Springs
[۴۲] Museum of Modern Art
[۴۳] Chrysalis’ Pneudome
[۴۴] Richard Neutra
[۴۵] Time
[۴۶] Life
[۴۷] Julius Shulman
[۴۸] plywood
[۴۹] Helen Gurley Brown
[۵۰] Cosmopolitan magazine
[۵۱]   career girl: careerist یا career-oriented به افرادی اطلاق می‌شود که محور اصلی و مهم‌ترین بخش زندگی خود را شغل و حرفه‌شان می‌دانند. اصطلاح career girl در دوران جنبش‌های زنان و فمینیسم رایج شد که به ترغیب دختران و زنان جوان می‌پرداخت که به جای اهمیت به ارزش‌های اجتماعی آن زمان، به پیشرفت و ارتقای شغلی فکر کنند.
[۵۲] Betty Friedan
[۵۳]  The Feminine Mystique: این کتاب با عنوان «رازورزی زنانه» توسط نشر «نگاه معاصر» به فارسی چاپ شده است.
[۵۴] Womb Chair
[۵۵] Eero Saarinen
[۵۶] Diamond Chair
[۵۷] Harry Bertoia
[۵۸] Big Bunny
[۵۹] Ludwig Mies van der Rohe
[۶۰] Robert Hall McCormick Jr.
[۶۱] Lakeshore Drive
[۶۲] Moshe Safdie
[۶۳] FAIA

منبع

ArchitectMagazine

نوشته آیا پلی‌بوی معماری مدرن را رواج داد؟ اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۸ام آبان ۱۳۹۶ طراحی و معماری

پردازش ابری چیست؟ هر آنچه باید در مورد پردازش ابری بدانیم

فضای ابری و پردازش ابری چیست و چه تأثیری بر شما دارد؟ آیا این فناوری واقعا یک تکنولوژی جدید است؟ در این‌ مقاله به این سؤال پاسخ خواهیم داد.

فناوری کلود چیست؟ کلود کجا است؟ آیا هم اکنون ما در کلود هستیم؟ شاید تا‌کنون با خود فکر کرده و با سؤالاتی از این قبیل مواجه شده‌اید. عبارت «پردازش ابری» (Cloud Computing) همه جا هست.

برای توضیح ساده در این مورد باید گفت پردازش ابری یعنی نگه‌داری و دسترسی به داده‌ها و برنامه‌ها به‌جای اینکه فقط به رایانه‌ی شما محدود باشد، در سراسر اینترنت در دسترس قرار بگیرد. کلود را می‌توان استعاره‌ای برای اینترنت دانست.

کلود درباره‌ی هارد درایو فیزیکی رایانه‌ی شما نیست. هنگامی که داده‌ها را روی هارد دیسک خود ذخیره می‌کنید یا برنامه‌ای را از روی هارد اجرا می‌کنید، در واقع با فضای ذخیره‌سازی و پردازش محلی کار کرده‌اید. در این شرایط هر آنچه نیاز دارید از نظر فیزیکی به شما نزدیک است و این یعنی می‌توانید به‌آسانی و با سرعت بالا به داده‌های خود دسترسی داشته باشید. در واقع روش عملکرد صنعت کامپیوتر برای چند دهه شبیه به شیوه‌‌ی کار شما با هارد درایوتان بوده است. برخی از افراد معتقدند که روش کارکرد یادشده حتی همین حالا هم بر پردازش‌ ابری ارجحیت دارد. برای تأیید این حرف دلایلی وجود دارد که در ادامه به‌صورت مختصر به توضیح آن‌ها می‌پردازیم.

پردازش ابری

باید توجه داشته باشید که فناوری ابری همچنین به این معنی نیست که شما یک شبکه‌ی مجهز به چند فضای ذخیره‌سازی سخت‌افزاری متصل به هم داشته باشید. ذخیره‌سازی داده‌ها در شبکه‌های خانگی یا شبکه‌های محل کار، بخشی از قابلیت‌های کلود به شمار نمی‌رود.

پردازش ابری را اینگونه در نظر بگیرید که امکان دسترسی به داده‌ها یا برنامه‌های شما از سراسر اینترنت فراهم باشد یا حداقل یک سری داده را با سایر اطلاعات موجود در وب همگا‌م‌سازی کرده باشید. در کسب و کارهای بزرگ، شاید نیاز داشته باشید که اطلاعاتی در مورد آن‌سوی اتصال داشته باشید. به‌عنوان یک کاربر شخصی، شاید هیچ‌گاه به این موضوع فکر نکنید که در طرف دیگر اتصال، چه فرآیندهای عظیم پردازشی‌ در حال انجام هستند. نتیجه‌ی نهایی در نهایت یکسان است؛ با یک اتصال آنلاین، امکان انجام پردازش‌های ابری از هر کجا و در هر زمان وجود دارد.

تولد ابرها

اگرچه پردازش ابری بیشتر مفهومی متعلق به قرن ۲۱ است، اما مفهوم و شالوده‌ی آن قدمتی زیاد و ریشه در زمانی پیش از دهه‌ی ۱۹۵۰ میلادی دارد. روزهایی که مشخصه‌ی آن، اتاق‌های سرور بزرگ بود با رایانه‌های فوق قوی غول‌آسا. این اَبَررایانه‌ها میان چندین کاربر و از طریق اتصال‌هایی که به‌وسیله‌ی ترمینال‌های اشتراکی برقرار می‌شد، به اشتراک گذاشته می‌شد و این در حالی بود که بیشتر پردازش صورت گرفته، در خود این اَبَر رایانه‌ها انجام می‌شد.

تصویری را که ترسیم شد در ذهن داشته باشید و فاصله‌ی یک اینترنت میان ترمینال و ابَر رایانه را به آن اضافه کنید؛ متوجه خواهید شد که آنچه در آن زمان وجود داشت، به شدت به پردازش ابری، ذخیره‌سازی ابری و سایر سرویس‌های ابری امروزی ما شباهت دارد.

what-is-the-cloud-history-terms

یک کلود یا ابر، در حقیقت ردیفی گسترده از کامپیوترهایی است که به یکدیگر متصل شده‌اند و به‌عنوان یک اکوسیستم واحد به فعالیت می‌پردازند. ابرها به گونه‌ای پیکربندی می‌شوند تا یک یا چند نوع سرویس خاص (نظیر ذخیره‌ی داده، تحویل محتوا یا اپلیکیشن‌ها) را  به گونه‌ای ارائه کنند که کاربران آن یعنی ما و شما بتوانیم از راه دور به این سرویس‌ها دسترسی داشته باشیم. تصور کنید که یک فضای ذخیره‌سازی روی یک سرور اجاره کرده‌اید. اگر این سرور به‌صورت واحد و بدون هیچ ارتباطی با سایر سرورها وظیفه‌ی نگهداری و پردازش داده‌های شما را بر عهده داشته باشد، ممکن است بارها و بارها بنا بر دلایل مختلفی از به‌روزرسانی سیستم‌عامل گرفته تا مشکل سخت‌افزاری با نقصان مواجه شود. حال اگر مجموعه وسیعی از کامپیوترها را به گونه‌ای سازمان‌دهی کنیم که بار پردازشی و ذخیره‌سازی در میان آن‌ها به‌صورت پویا تقسیم شود، نتیجه چه خواهد شد؟ مسلما پایداری بی‌نظیر یکی از خصیصه‌های اصلی این اقدام خواهد بود؛ و این همان ابر یا کلود است.

سرویس‌های ابری کاملا از پیش پیکربندی می‌شوند تا کاربر بتواند بدون نیاز به اعمال هیچ‌گونه تنظیمات خاصی، به بهره بردن از آن بپردازد. اما شاید ذهن شما هم به این نکته‌ی ظریف مشغول شده باشد که چرا عبارت کلود به معنی ابر برای این شیوه انتخاب شده است؟ هیچ‌کس به شکل دقیق نمی‌داند اما تصور یک پاسخ منطقی و قابل قبول به هیچ وجه دور از ذهن نیست. مجموعه‌ی عظیمی از واحدهای منفرد، زمانی که از فاصله‌ی نزدیک نظاره شوند، می‌توانند مفهوم و تصویر یک ابر واحد و منحصربه‌فرد را تداعی کنند. درست همانند ابری که از ذرات بخار آب یا غبار معلق در هوا به‌وجود می‌آید. ذکر این مسئله نیز خالی از لطف نیست که در زبان انگلیسی به پرواز دسته‌جمعی پرندگان و ملخ‌ها و… نیز عبارت کلود یا ابر را نسبت می‌دهند؛ حال تصور دسته‌ی هماهنگی از کامپیوترها به‌عنوان یک ابر آنقدرها هم نمی‌تواند دشوار باشد.

انواع ابر و مفهوم هر یک

ابرها به‌شکل کلی در یکی از دو دسته‌بندی اصلی زیرساخت یا سرویس قرار می‌گیرند. از منظر زیرساخت، چهار دسته‌بندی متفاوت وجود دارند که به شرح زیر هستند.

ابر خصوصی: ابر خصوصی به منظور استفاده‌ی یک واحد یا سازمان ایجاد می‌شود و مختص خدمت‌رسانی به نیازهای همان واحد یا سازمان می‌ماند. البته با وجود این مسئله، ابر همچنان باید در خارج از موسسه و در فضای مخصوص دیتاسنتر باقی بماند تا مفهوم ابر به آن اطلاق شود. مدیریت یک ابر خصوصی می‌تواند به شیوه‌ی داخلی (توسط واحدی که از این ابر استفاده می‌کند) یا توسط شخص یا مرکز ثالث (که ابر را برای واحد مذکور مدیریت خواهد کرد) صورت پذیرد.

ابر عمومی: پر واضح است که ابرهای عمومی برای استفاده‌ی عموم افراد در دسترس قرار دارند. از منظر ساختاری، به‌جز در ارائه دسترسی به اشخاصی که امکان استفاده از این سرویس‌ها را دارند، تفاوت خاصی بین ابر خصوصی و عمومی وجود ندارد. یک مثال محبوب از ابر عمومی می‌تواند سرویس شناخته‌شده‌ی دراپ‌باکس باشد.

ابر آمیخته (هیبریدی): زمانی که یک ارائه‌کننده‌ی خدمات ابری، هم سرویس عمومی و هم خصوصی ابری ارائه کند، آنچه با آن مواجه هستیم ابر آمیخته نام خواهیم گذاشت. چنین رخدادی برای نمونه زمانی اتفاق می‌افتد که دو ابر جدا از یکدیگر، برای اشتراک عملکردها به یکدیگر بپیوندند یا زمانی که یک کمپانی به‌خصوص، به تکامل و گسترش سیستم‌های خود به منظور ارائه‌ی سرویس‌های جدید می‌پردازد.

ابر اجتماعی: زمانی که یک ابر خصوصی در میان چند واحد یا سازمان به اشتراک گذاشته شود، به یک ابر اجتماعی (کامیونیتی) تبدیل خواهد شد. اگر بخواهیم از زاویه‌ی دیگری به این گزینه بنگریم، ابر اجتماعی در حقیقت یک ابر شبه‌عمومی است که به چند سازمان یا واحد به‌خصوص محدود شده است.

what-is-the-cloud-types

از منظر طبقه‌بندی مبتنی بر سرویس، سه دسته‌ی کلی در حال حاضر وجود دارد که با توسعه و تحول روزافزون ابرها، هرروز به زیرمجموعه‌های آن افزوده می‌شود.

زیرساخت به‌عنوان سرویس (IaaS): زمانی که سرویس ارائه‌شده توسط کلود دربرگیرنده‌ی منابع پردازشی نظیر سخت‌افزار سرور، پهنای باند شبکه یا سیستم‌های بالانس بار باشد، در چنین حالتی گفته می‌شود که این ابر ارائه‌کننده‌ی زیرساخت است. یک نمونه‌ی شناخته‌شده از این نوع، سرویس‌های وب آمازون است.

پلتفرم به‌عنوان سرویس (PaaS): هنگامی که یک ابر، به ارائه‌ی محیطی می‌پردازد که کاربران می‌توانند از آن به منظور توسعه‌ی نرم‌افزاری بهره ببرند، آنچه ارائه‌ شده است پلتفرم می‌نامیم. چنین سرویسی برای کاربرانی که قصد دارند تنها روی توسعه‌ی حقیقی برنامه تمرکز کنند و مجبور نباشند بار سنگین مدیریت و پیکربندی مسائل سخت‌افزاری و نرم‌افزاری سیستم میزبان را که موجب فعالیت ابر می‌شود بر دوش بکشند بسیار مناسب است. می‌توان سرویس Force.com را نمونه‌ای از این دسته نامید.

نرم‌افزار به‌عنوان سرویس (SaaS): در این دسته که متداول‌ترین مورد محسوب می‌شود، سرویس ارائه‌شده توسط ابر، مبتنی بر اعطای دسترسی به کاربران عمومی به نرم‌افزارها و برنامه‌هایی است که روی آن ابر منزل گزیده‌اند. نمونه‌های مطرح این دسته را می‌توان با نام‌هایی نظیر جیمیل، بیس‌کمپ و نت‌فلیکس یادآور شد.

کاربردهای شخصی در برابر کاربردهای تجاری

بگذارید در اینجا موضوع را روشن کنیم. صحبت‌های ما از پردازش ابری در مورد تأثیر این فناوری بر مشتریان شخصی است؛ افرادی که مثل در خانه یا ادارات کوچک تا متوسط از اینترنت برای انجام کارهای معمولی بهره می‌برند.

اما هنگامی که صحبت از کلود در کسب و کارها به میان بیاید، شرایط کاملا فرق خواهد کرد. برخی از کسب و کارها پیاده سازی «نرم افزار به‌عنوان یک سرویس» (SaaS) را انتخاب کرده‌اند که در این شرایط مشترکان از طریق اینترنت به خدمات نرم‌افزاری این نوع کمپانی‌ها دسترسی دارند. علاوه بر این خدمات دیگری موسوم به «پلتفرم به‌عنوان سرویس» (PaaS) وجود دارد که در آن شرکت‌ها می‌توانند اپلیکیشن‌هایی سفارشی برای استفاده در سراسر خود کمپانی تولید کنند. همچنین نباید «زیرساخت به‌عنوان یک سرویس» (IaaS) را فراموش کنیم؛ جایی که در آن شرکت‌هایی مثل آمازون، مایکروسافت، گوگل و راک‌اسپیس، سرویس‌های زمینه‌ی مورد نیاز برای فعالیت‌های سایر کمپانی‌ها را ارائه می‌دهند. از جمله شرکت‌های دیگری که از خدمات پایه‌ای شرکت‌های نامبرده استفاده می‌کنند می‌‌توان به نتفلیکس اشاره کرد که سرویس‌هایش را به کاربرانی مثل شما ارائه می‌دهد و خود این کمپانی خود یکی از مشتریان خدمات ابری آمازون است.

البته پردازش ابری یک کسب و کار بزرگ محسوب می‌شود. درآمدزایی این بازار در سال ۲۰۱۲ معادل ۱۰۰ میلیارد دلار بود و این میزان در سال ۲۰۱۷ می‌تواند به ۱۲۷ میلیارد دلار و تا سال ۲۰۲۰ به ۵۰۰ میلیارد دلار افزایش یابد.

مثال‌های رایجی از خدمات ابری

مرز بین پردازش‌های محلی و پردازش‌های ابری در برخی از شرایط به میزان بسیار زیادی از بین می‌رود؛ زیرا امروزه خدمات کلود تقریبا بخشی از تمام رایانه‌های ما است. شما می‌توانید یک بخش محلی از نرم‌افزار (به‌عنوان مثال مایکروسافت آفیس ۳۶۵) مورد نظرتان را در اختیار داشته باشید که از پردازش ابری (سرویس وان درایو مایکروسافت) برای ذخیره‌سازی داده استفاده می‌کند.

با توجه به آنچه گفته شد، مایکروسافت همچنین یک سری اپلیکیشن تحت وب موسوم به آفیس آنلاین به کاربران خود ارائه می‌دهد. این اپلیکیشن‌ها شامل نسخه‌هایی از ورد، اکسل، پاورپوینت و وان‌نوت می‌شود که فقط از طریق اینترنت در دسترس کاربران قرار دارند و شما بدون نیاز به نصب هیچ ابزاری و تنها با استفاده از مرورگر وب خود می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. این نوع اپلیکیشن‌ها را می‌توان نسخه‌هایی از پردازش ابری (مبتنی بر وب = کلود) دانست.

پردازش ابری

در ادامه به برخی از مثال‌های بارز دیگری که در آن‌ها از پردازش ابری بهره گرفته شده است و شما از آن‌ها استفاده می‌کنید، اشاره خواهیم کرد.

گوگل درایو: این یک سرویس پردازش ابری خالص با فضای ذخیره‌سازی کاملا آنلاین است و بنابراین اپلیکیشن‌های ابری می‌توانند از این سرویس استفاده کنند. از جمله اپلیکیشن‌های ابری گوگل می‌توان به گوگل داکز، گوگل شیتز و گوگل اسلایدز اشاره کرد. درایو علاوه بر دسکتاپ در سایر پلتفرم‌ها نیز در دسترس کاربران است و شما می‌توانید از خدمات آن در تبلت‌هایی مثل آیپد یا گوشی‌های هوشمند نیز بهره ببرید. علاوه بر این گوگل اپلیکیشن‌هایی مجزا برای داکز و شیتز ارائه کرده است. در حقیقت بیشتر خدمات گوگل را می‌توان نوعی از خدمات پردازش ابری دانست؛ سرویس‌هایی مثل تقویم گوگل، نقشه‌های گوگل و ….

اپل آی‌کلود: سرویس ابری اپل از فضای ذخیره‌سازی آنلاین برای پشتیبان‌گیری و همگان‌سازی ایمیل‌ها، تقویم و … کاربران بهره می‌برد. تمام داده‌های مورد نیاز شما به لطف وجود سرویس آی‌کلود در تمام دستگاه‌های مجهز به آی‌اواس، مک اواس یا ویندوز در دسترستان قرار دارد. البته کاربران ویندوز برای استفاده از این ویژگی باید کنترل پنل آی‌کلود را روی سیستم خود نصب کنند. طبیعتا شرکت اپل توسط رقبای حاضر از میدان به در نمی‌شود. این کمپانی نسخه‌هایی ابری از نرم‌افزارهای پردازش‌گر متن (پیچز)، صفحات گسترده (نامبرز) و پرزنتیشن‌ها (کی‌نوت) را نیز به‌صورت اختصاصی در اختیار مشترکان سرویس آی‌کلود قرار داده است. اپل از سرویس آی‌کلود برای ارائه قابلیت Find My iPhone نیز بهره گرفته است؛ این ویژگی به کاربران کمک می‌کند تا در صورت گم کردن آیفون خود، بتوانند آن را با استفاده از آی‌کلود پیدا کنند.

آمازون کلود درایو: این سرویس در واقع فضای‌ ذخیره‌سازی حجیم مورد نیاز ارائه‌دهندگان خدماتی مثل موسیقی را ارائه می‌دهد. به‌عنوان مثال اگر عضویت آمازون پرایم را داشته باشید، این شرکت امکان استفاده از فضای ذخیره‌سازی نامحدود برای نگه‌داری آنلاین تصاویر را در اختیارتان قرار می‌دهد. آمازون کلود درایو همچنین تمام آیتم‌های خریداری شده برای کیندل را نگه‌داری می‌کند. اساسا این سرویس، فضای ذخیره‌سازی لازم برای تمام داده‌های دیجیتالی است که از آمازون خریداری می‌کنید.

سرویس‌های هیبریدی مثل باکس، دراپ‌باکس و شوگر‌ سینک همگی اعلام کرده‌اند که در کلود فعالیت دارند؛ زیرا این سرویس‌ها نسخه‌ای همگام‌سازی شده از فایل‌های شما را به‌صورت آنلاین نگه‌داری می‌‌کنند. همگام‌سازی یکی از پایه‌های اساسی تجربه‌ی خدمات پردازش ابری است، حتی در شرایطی که شما به‌صورت محلی به فایل‌های خود دسترسی داشته باشید.

فرض کنید شما جامعه‌ای از کاربرانی را در اختیار دارید که هر کدام باید با دستگاهی مجزا یک داده‌ی یکسان را دریافت کنند؛ این مورد را نیز می‌توان پردازش ابری در نظر گرفت. مثال دیگر در این زمینه هنگامی است که بخواهید به‌طور گروهی روی یک پروژه کار کنید و اطلاعات در این پروژه نیاز به همگام‌سازی داشته باشند.

سخت‌افزار کلود

در حال حاضر یکی از بهترین‌ مثال‌هایی که کاملا بر اساس خدمات کلود کار می‌کند، کروم بوک‌ها هستند. این لپ‌تاپ‌ها حافظه‌ی ذخیره‌سازی محلی بسیار کمی دارند که آن هم برای اجرای سیستم‌عامل کروم اواس مورد استفاده قرار می‌گیرد. سیستم‌عامل کروم اساسا مرورگر گوگل کروم را به یک سیستم‌عامل تبدیل می‌کند. از جمله کارهایی که می‌توان با یک کروم بوک انجام داد می‌توان به استفاده از اپلیکیشن‌های آنلاین، تماشا و پخش فایل‌های صوتی و تصویری اشاره کرد. تمام قابلیت‌هایی که کروم بوک در اختیار کاربر قرار می‌دهد، بر پایه خدمات ابری کار می‌کنند.

کروم بوک

علاوه بر این برای تجربه‌ی خدمات ابری می‌توانید از کروم‌بیت استفاده کنید. کروم‌بیت یک درایو بسیار کوچک است که با اتصال آن به درگاه اچ‌دی‌ام‌آی می‌توان دستگاه مورد نظر را به یک رایانه‌ی مجهز به سیستم‌عامل کروم تبدیل کرد.

پردازش ابری

البته شاید اکنون به این موضوع فکر کنید که اگر شخصی به داده‌های خود نیاز پیدا کند، ولی اتصال اینترنتی وی برقرار نباشد چه خواهد شد؟ این مورد یکی از بزرگ‌ترین انتقاد‌هایی است که کاربران معمولا در مورد سیستم‌عامل کروم بیان می‌کنند. البته باید اشاره کنیم که قابلیت‌های آفلاین این سیستم‌عامل رفته رفته در حال گسترش یافتن است.

کروم‌بوک اولین محصولی نیست که از این روش برای ارائه‌ی خدمات به کاربران استفاده کرده است. dumb terminals – که از فضای ذخیره‌سازی محلی بی‌بهره‌ است و برای کارکرد نیاز به اتصال به یک سرور محلی یا رایانه‌ی مرکزی دارد – از دهه‌ها قبل وجود داشته است. از جمله محصولاتی که سعی داشتند کاملا مبتنی بر اینترنت باشند می‌توان به نسل قدیم nic (کامپیوتر اینترنتی جدید) موسوم به Netpliance iOpener و ۳Com Audrey اشاره کرد. بسیاری از افراد بر این باور هستند که پردازش ابری برای همه‌ی ما به یک حالت در دسترس است؛ چراکه سرعت اتصال به اینترنت حداقل برای برخی از کاربران با سرعت دسترسی به اطلاعات هارد درایو یکسان است.

فرقی نمی‌کند که کیفیت اتصال پهن‌باند شما چقدر بالا است؛ زیرا استفاده از اینترنت برای ارسال داده‌ها مسلما از ارسال فیزیکی اطلاعات ارزان‌تر خواهد بود.

پردازش ابری به ماهیت اینترنت بسیار شبیه است، با این تفاوت که در فناوری کلود همانند غرب وحشی، قوانین به‌طور دائم ایجاد می‌شوند و شما باید امیدوار باشید بهترین قانون‌ برای شرایط شما وضع شود.

چه چیز باعث متفاوت شدن کلود شده است؟

کلود مدیریت‌شده است

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های کلود این است که سرویس ارائه‌شده توسط اشخاص یا شرکت‌های دیگر که شما از آن‌ها استفاده می‌کنید به‌طور کاملا مدیریت‌شده در دسترس‌تان قرار گرفته‌اند. اگر شما از سرویسی مثل اسناد گوگل استفاده می‌کنید، هیچ نگرانی خاصی بابت خرید امتیاز استفاده از نرم‌افزار پردازشگر کلمه‌ نخواهید داشت و علاوه بر این نرم‌افزار یادشده همیشه به‌روز خواهد بود. از دیگر مزایای خدمات ابری، نداشتن نگرانی بابت ویروس‌ها و بدافزارها است و اطلاعاتی که در فضای ابری نگه‌داری می‌شوند معمولا امنیت بسیار بالایی دارند و هیچ فایل مخربی به آن‌ها آسیب نخواهد رساند. افزون بر این کاربران سرویس‌های ابری نیازی به دانستن روش ارائه‌ی این خدمات ندارند. با استفاده از اپلیکیشن‌ها و خدمات تحت‌وب می‌توان در هر زمان که اتصال اینترنتی برقرار باشد، کار مورد نظرتان را انجام دهید و هیچ‌گونه نگرانی بابت خرابی نرم‌افزار، مشکلات پردازشی و … نخواهید داشت.

کلود بر اساس تقاضا است

سرویس‌های ابری بر اساس تقاضای مشتریان ارائه می‌شوند و می‌توان با خرید اشتراک از آن‌ها استفاده کرد. خرید خدمات ابری اساسا به خرید مواردی مثل برق، خدمات تلفن یا خرید اینترنت شبیه است. گاهی اوقات خدمات ابری به‌طور رایگان ارائه می‌شوند و در برخی موارد برای استفاده از این نوع سرویس‌ها باید هزینه پرداخت کرد. به‌عنوان مثال سرویس ایمیل هات‌میل به‌صورت رایگان ارائه‌ می‌شود و درآمد مورد نیاز خود را از راه تبلیغات به دست می‌آورد. درست همانند برق مصرفی خانه‌تان، اگر از خدمات ابری استفاده کنید، هزینه‌ی استفاده از این نوع خدمات بر اساس میزان استفاده‌ی شما تعیین خواهد شد. این ویژگی باعث می‌شود کلود برای موارد غیر قابل پیش‌بینی یک گزینه‌ی ایده‌آل باشد. این یعنی برای انجام بسیاری از کارها نیازی به خرید یک سیستم کامپیوتری با مشخصات فنی قدرتمند نخواهید داشت.

کلود هم خصوصی است و هم عمومی

امروزه تقریبا در اکثر خانه‌ها یک رایانه‌ وجود دارد که کاربران به آن‌ها دسترسی کامل دارند و مسئوليت استفاده از رایانه نیز به‌طور کامل بر عهده‌ی خود کاربر است. پردازش ابری این وضعیت را تغییر می‌دهد. خدمات ابری در دو نوع اساسی ارائه می‌شود: عمومی و خصوصی که در واقع معادل ابری اینترنت و اینترانت محسوب می‌شوند. سرویس‌ ایمیل مبتنی بر وب مثل خدمات ایمیل گوگل یکی از آشنا‌ترین مثال‌های خدمات ابری عمومی است. بزرگ‌ترین خرده‌فروشی جهان یعنی آمازون در اوایل سال ۲۰۰۶ عنوان بزرگ‌ترین ارائه‌دهنده‌ی خدمات ابری عمومی جهان را از آن خود کرد. سرویس‌ آمازون در زمان شروع به کار فقط بخش کوچکی از قدرت پردازشی خود را به کار گرفت و سپس این کمپانی فروش جداگانه‌ی فضای ابری خود را آغاز کرد. فضای ابری آمازون اکنون با عنوان سرویس‌های وب آمازون یا به اختصار AWS شناخته می‌شود. شیوه‌ی کارکرد پردازش ابری خصوصی نیز شبیه به شیوه‌ی کارکرد پردازش ابری عمومی است؛ اما در اینجا شما با اتصال‌های امن به منابع مورد نظرتان دسترسی خواهید داشت. آمازون همچنین این امکان را فراهم آورده است تا کاربران بتوانند فضای ابری خصوصی و امن مختص خود را با استفاده از خدمات ابری عمومی این کمپانی ایجاد کنند. به این نوع فضای ابری خصوصی و امن، سرویس ابری خصوصی مجازی (VPC) گفته می‌شود که از شبکه‌های خصوصی مجازی استفاده می‌کند.

آینده‌ی پردازش ابری

با در نظر گرفتن اینکه امروزه سیستم‌های ابری از عهده‌ی چه کارهایی بر آمده‌اند، تصور اینکه تا چه میزان زندگی ما به سرویس‌هایی که از این تکنولوژی بهره می‌گیرند گره خورده است، در ذهن هر کسی نقش می‌بندد. اپلیکیشن‌های موبایل از گوگل درایو و دراپ‌باکس گرفته تا برنامه‌هایی که ارتباطی به ذخیره‌سازی ندارند اغلب داده‌های خود را روی فضای ابری ذخیره می‌کنند. زیرساخت‌های ابری همان چیزی هستند که توان ارائه‌ی سریع و بی‌نقص محتوا را برای سرویس‌هایی نظیر آمازون و یوتیوب فراهم می‌کنند. بدون ابر ما حتی نیمی از اپلیکیشن‌های پرکاربرد امروزی را نیز به چشم نمی‌دیدیم.

اما مهم‌تر از آنچه گفته شد، آینده‌ی پردازش ابری به چه شکل و شمایلی خواهد بود؟ این آینده برای ما و زندگی‌مان چه معنایی در خود نهفته دارد؟

what-is-the-cloud-the-future

ریسک‌های امنیتی: ذخیره‌سازی ابری به کاربران این امکان را می‌دهد که از هر کجا و در هر شرایطی به داده‌های خود که صد البته حضوری در دستگاه‌های خودشان ندارد دسترسی پیدا کنند، خواه دستگاه در میان استفاده از داده‌ها دچار اشکال شود و خواه شخص درون یک ترمینال شلوغ و به دور از سیستم خانگی خود باشد. نقطه مقابل این مزیت، مسئله‌ی اعتماد به سرویس‌های ارائه‌دهنده‌ی فضای ابری است که همیشه داده‌های شما را در امنیت و حریم دست نخورده‌اش حفظ و امانت‌داری کنند. هرچه ما در این مسیر به پیش می‌رویم، تکنولوژی ابری ملزم خواهد بود که سطح امنیت خود را برای پاسخگویی به نگرانی عمومی ناشی از وابستگی به سرویس‌های مبتنی بر آن افزایش داده و تقویت کند.

اپلیکیشن‌های موبایل بیشتر: نقطه عطف این حرکت هم‌اکنون نیز آغاز شده است. شرکت‌ها روز به روز بر تعداد اپلیکیشن‌های خود که تنها بر بستر وب اجرا می‌شوند می‌افزایند و اپلیکیشن‌های بومی در سیستم‌عامل‌ها کم‌رنگ‌تر می‌شوند. هرچه قطار این تکنولوژی بیشتر در مسیر خود حرکت می‌کند، شاهد محصولات بسیار بیشتری خواهیم بود که مدل SaaS یعنی نرم‌افزار بعنوان سرویس را به کار می‌بندند.

اینترنت اشیاء: این شاخه بیشتر به مه شبیه است تا ابر؛ اما در هر صورت اینترنت اشیاء بخشی جدایی ناپذیر از آینده‌ی ما خواهد بود. دنیایی را تصور کنید که در آن تمامی دستگاه‌ها و ابزارها به شبکه‌ای داخلی و عظیم به یکدیگر متصل هستند و خود این شبکه در ابرهای گسترده لانه گزیده است. بجای اینکه مجبور باشیم هر بار برای استفاده از داده‌ها آن‌ها را از ابر بازخوانی یا ارسال کنیم، همه‌چیز در ابر است و حس کارکرد روان‌تر و قابل درک‌تری به خود می‌گیرد. و در این میان اندکی نیز به ترسناک بودن یک حمله‌ی سایبری خراب‌کارانه فکر کنید که شرکت‌های بزرگ ید طولایی در مواجهه با آن‌ها داشته‌اند.

جمع‌بندی

با توجه به توضیحاتی که در این مقاله ارائه شد، مسلما فناوری کلود همانند هر فناوری دیگری مزایا و معایبی دارد که به مهم‌ترین آن‌ها اشاره کردیم. با استفاده از خدمات ابری می‌توان همیشه به داده‌های خود دسترسی داشت و دیگر بابت امنیت و مدیریت نگه‌داری داده‌ها هیچ نگرانی خاصی وجود نخواهد داشت. جابه‌جایی و همگام‌سازی داده‌ها بین تمام دستگاه‌ها یکی از مهم‌ترین قابلیت‌هایی است که به لطف فناوری کلود در دسترس قرار گرفته است.

البته در حال حاضر انتقادهایی هم به این سرویس وارد آمده که مهم‌ترین آن بحث امنیت و دسترسی پذیری کاربران به اینترنت پرسرعت و پایدار برای استفاده از این نوع خدمات است. مسلما سرویس‌های ابری برای کاربرانی مفید هستند که هزینه‌ی اتصال اینترنتی و استفاده از خدمات کلود برای آن‌ها کمتر از هزینه‌ی مورد نیاز برای خرید فضای ذخیره‌سازی فیزیکی یا خرید رایانه‌ است.

به‌ نظر می‌رسد کفه‌ی ترازو در حال حاضر به سمت مزایای فناوری کلود سنگینی می‌کند. همچنین بیشتر متخصصان و تحلیل‌گران آینده‌ی رو به پیشرفتی برای این حوزه پیش‌بینی کرده‌اند؛ بد نیست اشاره کنیم که وضعیت فناوری کلود در زمان حاضر نسبت به آنچه چندین سال پیش پیش‌بینی می‌شد، پیشرفت بیشتری داشته است.

به واقع امروزه در عجب دنیایی زندگی می‌کنیم… و متحیرم که آینده برای ما چه رهاورد و ارمغانی خواهد داشت…

منبع EXPLAINTHATSTUFF PCMAG زومیت

نوشته پردازش ابری چیست؟ اولین بار در ICTN پدیدار شد.

۷ام آبان ۱۳۹۶ طراحی و معماری

  • موضوع و سخنران
  • زمان و مکان‌ برگزاری
  • برگزارکننده

نشست تخصصی «اثرات اجتماعی افزایش تراکم ساختمانی»

سخنرانان:
 دکتر سعید معیدفر؛ دانشیار بازنشسته دانشگاه تهران و مشاور اجتماعی وزیر راه و شهرسازی
 دکتر حسین ایمانی جاجرمی؛ دانشیار دانشگاه تهران و عضو هیات مدیره شرکت عمران و بهسازی شهری ایران
 دکتر محمد سالاری؛ عضو شورای شورای شهر و رییس کمیسیون معماری و شهرسازی شورای شهر تهران
 دکتر مریم زارعیان؛ رییس بخش مطالعات اجتماعی و توسعه پایدار مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی

 شرکت برای عموم آزاد و رایگان است.
ثبت نام جهت حضور الزامی است. لینک ثبت‌نام

زمان: چهارشنبه ۱۰ آبان ماه ۹۶، ساعت ۸:۳۰ الی ۱۲:۳۰
مکان: مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، سالن استاد حامی
مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی

نوشته نشست «ابعاد اجتماعی افزایش تراکم ساختمانی» اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۷ام آبان ۱۳۹۶ طراحی و معماری

  • موضوع و سخنرانان
  • نشست اول
  • نشست دوم
  • نشست سوم
 سه نشست هم‌اندیشی حول محور «بررسی ارتقاء اسکان غیررسمی و سرپناه خودساخته برای بی جاشدگان شهری» 

    نشست اول:
    مبانی نظری و مرور تجربه‌های جهانی

    سخنرانان:
    محمدسعید ایزدی
    کمال اطهاری
    پرویز پیران
    مظفر صرافی
    سعید سادات نیا
    حمیدرضا ناصرنصیر

    دبیر پنل: محمد سالاری

    زمان‌برگزاری نشست‌اول: سه‌شنبه ۹ آبان ۹۶، ساعت ۱۶:۳۰

    • نشست دوم:
    بررسی تجربه‌ ایران

    سخنرانان:
    گیتی اعتماد
    زهرا اهری
    مجید روستا
    مجید غمامی
    کامبیز مشتاق گوهری
    فردین یزدانی

    دبیر پنل: محمد سالاری

    زمان: سه‌شنبه ۱۶ آبان ۹۶، ساعت ۱۶:۳۰

    • نشست سوم:
    جمع‌بندی نشستهای مبانی نظری تجربه های جهانی و تجربه ایران

    سخنرانان:
    گیتی اعتماد
    محمدسعید ایزدی
    کمال اطهاری
    پرویز پیران
    سعید سادات نیا
    مظفر صرافی

    دبیر پنل: محمد سالاری

     

    [/cbtab]cbcut

  • زمان و مکان برگزاری
  • cbcut

    زمان‌برگزاری نشست‌ اول: سه‌شنبه ۹ آبان ۹۶
    زمان‌برگزاری نشست‌ دوم: سه‌شنبه ۱۶ آبان ۹۶
    زمان‌برگزاری نشست‌ سوم: سه‌شنبه ۳۰ آبان ۹۶
    ساعت‌برگزاری: ۱۶:۳۰

     

    * حضور در نشست‌ها برای عموم آزاد و رایگان است.

    مکان‌برگزاری: محل خانه گفتمان شهر واقع در تهران، میدان فلسطین، خیابان طالقانی غربی، پلاک ۵۱۴

    cbcut

  • برگزارکننده
  • cbcut

    معمارنت با همکاری شرکت عمران و بهسازی شهری ایران

    [/cbtabs]

     

    نوشته سری نشست های معماریِ نامعماری اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

    ۷ام آبان ۱۳۹۶ طراحی و معماری

    پایگاه رویدادهای معماری بدون هم‌نظری با طرفین بحث، بنابر مسئولیت حرفه‌ای و صنفی خود این یادداشت را منتشر می‌کند. رویدادهای معماری آمادگی انتشار پاسخ یا نقد این یادداشت به قلم دیگر معماران یا نهاد مورد نقد را دارد.

    نویسنده: شیوار آراسته | معمار و پژوهشگر


    چهار سال پیش بود که به سبب ناداواری‌های مشهود در مسابقات معماری به ستوه آمدیم و رفته رفته جمعی کوچک را شکل دادیم تا در راستای سالم سازی و برای ساماندهی به مسابقات، هماهنگ و گروهی تلاش کنیم.  هسته اولیه این هسته، متشکل از هشت نفر بود و همه چیز داشت خوب پیش می‌رفت تا اینکه جمعی از داوران خاطی مسابقات، از موضوع مطلع شدند و در یک تبانی آشکار باعث از هم پاشیدن کارگروه مسابقات و به انحراف کشیدن مسیر ساماندهی مسابقات شدند. در نتیجه آنچه امروز به عنوان دبیرخانه مسابقات خودش را به اصرار و اجبار بر جامعه معماری تحمیل می‌کند، با آرمان و اهداف آن حرکت سالم اولیه فاصله بسیاری دارد.

    براساس آیین‌نامه‌ی مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی در خصوص مسابقات، دبیرخانه‌ای دائمی باید در وزارت راه و شهرسازی و در معاونت مربوطه نه در این معاونت فعلی، وجود داشته باشد تا در صورت بروز تخلف در مسابقات از سوی هریک از ارکان آن، مرجعی باشد برای حکمیت عادلانه بین طرفین دعوا. این تمامی آن چیزی است که برای دبیرخانه در متن قانونی مصوب نهاد متولی امور فرهنگی و آموزش عالی در جمهوری اسلامی ایران نوشته شده است.

    اما اکنون دبیرخانه مسابقات چه می کند؟ این روزها در جامعه معماری شاهد بی‌اخلاقی آشکار دبیرخانه مسابقات هستیم. دبیرخانه‌ای که هیچ اعتباری ندارد به اصرار و با تماس تلفنی با داوران و برگزار کنندگان، اقدام به تهدید و ارعاب داور و برگزارکننده و حامیان مالی می‌کند  و  ادعا می‌کند که شرط برگزاری مسابقه قانونی، ثبت در دبیرخانه‌ی اسمی مسابقات است.

    حال چند سوال مطرح است:

    • در کدام بند قانون مسابقات معماری و شهرسازی، اجبار برگزارکننده غیردولتی  به ثبت مسابقه در دبیرخانه آمده است؟
    • این ثبت چه سودی برای برگزار کننده دارد؟ آیا جز این است که راه دخالت مستقیم مافیای داوری را که در پشت دبیرخانه ایستاده، به مسابقه مذکور باز می‌کند؟
    • آیا دبیرخانه در پی این ثبت به دنبال تعریف کارکرد فراقانونی برای خود و شغل برای اعضا و وابستگان خود نیست؟ معرفی اشخاصی به عنوان مدیر مسابقه یا نماینده دبیرخانه به برگزارکننده گویا و ثابت کننده این ادعاست.
    • در کدام بند قانون مسابقات یا رویه‌های حرفه‌ای، به یک تشکل اجازه داده شده تا اقدام به سیاه‌نمایی و مخدوش کردن چهره‌ی شخص یا اشخاص یا موسسه و نهادی کند که می خواهند مسابقه‌ای را برگزار کنند؟
    • آیا تماس تلفنی با داوران و دادن بیانیه‌ی غیرقانونی با هدف سیاه نمایی یک مسابقه که هنوز برگزار نشده و تمایلی به ثبت در دبیرخانه ندارد، مصداق بارز تعرض به حریم حرفه‌ای و شاید  شخصی و هتک حرمت و شخصیت افراد یا گروه‌ها نیست؟
    • با استناد به کدام بند قانون شخص یا اشخاص وابسته به دبیرخانه در فضاهای مجازی اقدام به انتشار اسناد خصوصی و نتایج یک حکمیت آنهم به صورت معکوس و غیرواقعی می‌کنند؟
    • آیا بهتر نیست دبیرخانه به جای تحمیل خود به عناوین مختلف بر مسابقات، متین و صبور گوشه‌ای بنشیند تا به سمتش بروند؟
    • در کجای قانون یا رویه‌های حرفه‌ای آمده است که دبیرخانه می‌تواند دبیر یا مدیر مسابقه به برگزار کننده معرفی یا تحمیل کند؟

    توصیه‌ی من به دبیرخانه و کلیه وابستگان دبیرخانه این است که سکوت و صبر پیشه کنید و با صاحبان تجربه و دانش مشورت کنید و اشخاص ناسالم را از خود برانید تا اعتبار به دست آورید و اجازه دهید برگزارکنندگان خودشان به سمت شما بیایند. با تحمیل و زور و ایجاد جوّ روانی و ارعاب راه به جایی نمی‌برید. ضمن اینکه با توجه به سابقه ناموفقی که در مدیریت مسابقات برای شما درج شده، به جای دخالت در مسابقاتی که هنوز برگزار نشده‌اند وقت خود را صرف حل اختلافات مسابقات برگزارشده‌ای کنید که بر آن‌ها نظارت داشته‌اید و آن‌ها را تأیید و ثبت کرده بودید.

    و کلام آخر؛ حق شکایت به دبیرخانه دائمی مسابقات که طبق قانون تشکیل شده باشد و طبق قانون عمل کند، برای تمامی مسابقات در قانون محفوظ است و ثبت یا عدم ثبت مسابقه، این حق را خدشه‌دار نمی‌کند.

    در پایان از معاونت محترم وزارت راه و شهرسازی که متولی این دبیرخانه نیز هست تقاضا دارم با رفتارهای غیراخلاقی اعضا و وابستگان دبیرخانه برخورد جدی و ایشان را به متانت، آرامش و عدم دخالت در امور شخصی دیگران توصیه کند.

    نوشته مداخلات فراقانونی: پرسش‌هایی درباره‌ی جایگاه دبیرخانه‌ی مسابقات معماری و شهرسازی اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

    ۷ام آبان ۱۳۹۶ طراحی و معماری

    دبیر پرونده: محمدصادق یوسف‌زاده


    صد سال از وقوع انقلاب اکتبر می‌گذرد و در این صد سال به‌اندازه‌ی چند قرن، تاریخ فشرده‌شده وجود دارد. صرف‌نظر از اینکه شما موافق یا مخالف آرمان‌های انقلاب باشید و جدا از اینکه بعد از انقلاب مسیر آن منحرف شد یا نه امروز بعد از گذشت یک قرن از این حادثه‌ی بی‌نظیر تاریخ بشری و بعد از فروپاشی حکومت شوروی فارغ از تعصبات ایدئولوژیک می‌توان در مورد ماهیت این انقلاب و اثرات غیرقابل‌انکارش بر جهان ذهن و عین امروزی‌مان بهتر اندیشید. گرچه آنچه در حکومت شوروی اتفاق افتاد را نمی‌توان نمونه‌ی عالی ساختمان سوسیالیسم حقیق دانست اما بررسی این تجربیات به‌عنوان تلاشی بشری برای دست یافتن به شیوه‌ای متفاوت از زیستن و ساختن امروزه کاملاً ضروری می‌نماید. در زمانه‌ای که از همه‌‌ی تریبون‌های قدرت چیزی جز پذیرش وضع ناجور موجود شنیده نمی‌شود و ناممکنی هرگونه بدیلی تبلیغ می‌شود، شناخت برهه‌ای از تاریخ که همه‌چیز در آن ممکن به نظر می‌رسید نه‌فقط از باب شناخت تاریخ بلکه از باب یادآوری این حقیقت غبارگرفته لازم است که همیشه راه دیگری هم هست. آری، «انقلاب انفجار امر ممکن است.»

    انقلاب اکتبر: اولین انقلاب حقیقی بشر بعد از انقلاب نوسنگی

    نویسنده: آلن بدیو | فیلسوف فرانسوی
    مترجم: محمدصادق یوسف‌زاده | دبیر سرویس «آمابش‌ سرزمین»


    در شرایط ضعف دولت استبدادی مرکزی روسیه که خود را ناچار درگیر در جنگ جهانی اول (۱۹۱۴-۱۹۱۸) کرده بود و در آغاز اولین انقلاب دموکراتیک در فوریه ۱۹۱۷ که موجب سقوط این دولت شده بود، با طبقه‌ی کارگری جوان که سازمان‌دهی شده بود، با روحیه‌ی به‌شدت انقلابی‌ای که هیچ اتحادیه‌ی محافظه‌کاری آن را محدود نکرده بود، تحت رهبری حزب بلشویک که سازمانش به یک معنا آشتی‌ناپذیر بود و با هدایت لنین و تروتسکی که فرهنگ قوی مارکسیستی را با تجارب نظامی‌ای که از کمون پاریس آموخته بودند ترکیب کرده بودند همه و همه در اکتبر ۱۹۱۷ باهم درآمیختند و اولین پیروزی انقلاب حقیقی تاریخ بشر در دوران بعد از نوسنگی به وقوع پیوست.

    متن کامل این نوشتار

     

    نوشته صد سال پس از خبر بزرگ اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.