جولای 2017 - فایر دیزاین




۹ام مرداد ۱۳۹۶ طراحی و معماری

«خانه‌شهر» که در سال‌های نه‌چندان دور میزبان ساکنان شهر کرمان بود، در اثر بی‌توجهی مسئولان از حدود ۸ سال قبل در مسیر تخریب و متروکه شدن قرار گرفت تا به آن جا که در سال ۸۸ مسئولان شورای شهر و شهرداری وقت کرمان با موافقت اداره‌کل میراث‌فرهنگی استان در آن زمان، مجوز تخریب این بنای تاریخی را صادر کردند.

هرچند صدور مجوز تخریب این بنا با مخالفت دوستداران میراث‌فرهنگی هر روز به روز دیگر موکول شد، اما احداث ساختمان جدید استانداری کرمان در پشت «خانه‌شهر»، حامل این خبر ناخوشایند بود که این بنای تاریخی دیر یا زود تخریب خواهد شد! چراکه ورودی و محوطه ساختمان جدید استانداری ساخته نشد تا زمانی که خانه‌شهر تخریب شود.

 نبود رسیدگی، مرمت و نگهداری از بنای «خانه‌شهر» و عزم شهرداری وقت کرمان برای تخریب این بنا، اتفاقات ناخوشایندی را برای این بنای تاریخی رقم زد، اما با این حال مخالفت‌های مردمی و دوستداران میراث‌فرهنگی، مانع تخریب خانه‌شهر شد.

بنای نیمه‌‌جان خانه‌شهر که مصائب تلخی را پشت سر گذشته بود سرانجام روی مهربانی و عطوفت را در سال ۹۴ از سوی مسئولان شهری دید تا با نامه معاون عمرانی استاندار به شورای شهر، مجوز تخریب و تخلیه خانه‌شهر ملغی اعلام شود.

هرچند «خانه‌شهر» پس از این نامه‌نگاری‌ها باز هم محل جدال و مخالفت‌هایی در شهر کرمان بود اما در نهایت با پیگیری اداره‌کل میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری کرمان، حمایت استانداری و همکاری شورای شهر و شهرداری فعلی، تخریب این بنای تاریخی، به گزینه‌ای غیرقابل اجرا تبدیل شد.

ورود جدی سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری به موضوع بنای «خانه‌شهر» کرمان، این بنای تاریخی را که هر روز فرتوت‌تر می‌شد را از تنگنای نابودی نجات داد و اواسط خرداد سال جاری بود که پس از پیگیری‌های جدی و حمایت استانداری، ثبت ملی بنای تاریخی خانه‌شهر به‌صورت جدی مطرح شد و مراحل مطالعه و بررسی تهیه پرونده ثبت این بنای تاریخی آغاز شد.

خانه‌شهر کرمان سرانجام در تاریخ ۱۴ تیر سال جاری  به شماره  ۳۱۷۷۰ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید و امروز ۹ مرداد مراتب ثبت این اثر تاریخی به استاندار کرمان ابلاغ شد.

منبع

میراث آریا

نوشته «خانه» این «شهر» ویران‌شدنی نیست؛ «خانه‌شهر» کرمان ثبت ملی شد اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۹ام مرداد ۱۳۹۶ طراحی و معماری

  • موضوع و سخنران
  • زمان و مکان برگزاری
  • برگزارکننده

یکصد و هشتاد و ششمین جلسه گفتمان از سلسله گفتمان های نقد معماری و شهرسازی

با موضوع:
«نگاهی به میراث مشترک معماری مدرن ایران و فرانسه»

با ارائه:
آیدا آل هاشمی

اعضای نشست:
محمدمنصور فلامکی
محمد حسن طالبیان
ابوالحسن میرعمادی

دبیر نشست:
سعید سادات نیا

گزارش تصویری:
گروه پژوهش های معماری
انجمن دوستداران خانه ایران-پاریس
مدیر پروژه: بهروز مرباغی

 

«ایران، پاریس، خانه ایران»:
در شناسنامه «خانه ایران» در پاریس، چنین آمده‌است:
معماران: محسن فروغی و حیدر غیایی از ایران
مشاور هنری: آندره بلوک
معمارِ مسئول اجرا: کلود پرا

امروز خانه ایران چه وضعیتی دارد؟
متاسفانه، به دلیل نیاز شدید به مرمت، تنها طبقه همکف این بنا به روی مردم باز است. و اگر برای مرمت و احیای این شاهکار معماری مدرن مشترک ایران و فرانسه اقدامی نشود، چند سال دیگر، بصورت کامل از دسترس خارج می‌شود.

در این جلسه ی گفتمان نقد معماری و شهرسازی، آخرین وضعیت بنای مزبور با تازه‌ترین عکس‌ها و سندها که توسط معماران و دانشجویان ایرانی فرانسه تهیه شده، ارائه خواهد شد و سخنرانان هم در خصوص بنا و شخصیت خالقان آن سخن خواهند گفت.

در این نشست، نگاهی به معماران ایرانی حاضر در معماری فرانسه هم خواهد بود و همچنین چند نقشه، سند و عکس منحصر به فرد ارائه می‌شود که متاسفانه تا کنون در اختیار ایران نبوده‌ است.

زمان: چهارشنبه ۱۱ مرداد ماه ۱۳۹۶، ساعت ۱۷
مکان: خانه هنرمندان ایران، تالار استاد جلیل شهناز

انجمن صنفی مهندسان مشاور معمار و شهرساز 

نوشته نشست «نگاهی به میراث مشترک معماری مدرن ایران و فرانسه» اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۹ام مرداد ۱۳۹۶ طراحی و معماری

  • موضوع و سخنران
  • زمان و مکان برگزاری
  • برگزارکننده

نشست‌های علمی‌ تخصصی موسسه فرهنگی ایکوموس ایران
نشست ۸۷
دو سخنرانی

موضوع سخنرانی اول:
کشف استل اورارتوئی مرگه کاروان، اشنویه، آذربایجان غربی

سخنران:
دکتر حمید خطیب‌شهیدی

 

*********

موضوع سخنرانی دوم:
مفهوم ایوان در سنت معماری ایران

سخنران:
دکتر عباسعلی رضائی‌نیا

زمان: سه‌شنبه ۱۰ مرداد ۱۳۹۶، ساعت ۱۵ الی ۱۷
مکان: تالار دکتر شیرازی، واقع در خیابان ولیعصر، ضلع جنوب غربی پارک ساعی، شماره ۲۱۶۹، فرهنگستان هنر، مرکز هنرپژوهی نقش جهان

کمیته آموزش ایکوموس ایران

نوشته سخنرانی‌های ماهانه کمیته آموزش ایکوموس ایران اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۹ام مرداد ۱۳۹۶ طراحی و معماری

  • موضوع و سخنران
  • زمان و مکان برگزاری
  • برگزار کننده

سلسله نشست‌های ایران‌شهر؛

نشست بیست و دوم با موضوع:
ژئوپلیتیک ایران فرهنگی

سخنران:
دکتر کامبیز مشتاق گوهری

زمان: سه‌شنبه ۱۰ مرداد ماه ۱۳۹۶، ساعت ۱۶ الی ۱۸
مکان: خیابان طالقانی غربی، میدان فلسطین، پلاک ۵۱۴، خانه گفتمان شهر و معماری (خانه وارطان)

شرکت عمران و بهسازی شهری ایران (مادر تخصصی) وزارت راه و شهرسازی

نوشته نشست «ژئوپلیتیک ایران فرهنگی» اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۹ام مرداد ۱۳۹۶ طراحی و معماری

سال‌هاست مطالعات حذف پل‌های عابر پیاده از سطح شهر تهران انجام شده است اما اقدام عملی چندانی برای حذف یکی از نمادهای خودرومحوری در شهر انجام نشده است.

سال‌ها است مطالعات حذف پل‌های عابر پیاده از تقاطع‌هایی که می‌توان جان عابر پیاده را با خط کشی و چراغ تأمین کرد، انجام شده و منتظر تأیید شورای شهر و نهادهای مرتبط اجرایی است.

به اعتقاد برخی کارشناسان شهری در معابری که ماشین‌ها می‌توانند با سرعت کمتری حرکت کنند لازم نیست عابرپیاده ارتفاع چهار، پنج متری را بالا برود تا وسایل نقلیه با سرعت بیشتری از تقاطع‌ها عبور کنند و باید به محل تلاقی عابرپیاده و سواره معنا داد و با خط کشی و چراغ راهنمایی ایمنی عابران را تأمین شود. در شهری مانند پاریس که شهر پرتقاطعی است پل عابر پیاده‌ای در تقاطع‌ها وجود ندارد، زیرا با فرهنگ‌سازی و اصلاح رفتارها مشکل خود را در سطح زمین حل کرده‌اند.

اما در تهران حتی در نقاطی از میدان‌ها که سرعت ماشین ده تا سی کیلومتر بر ساعت است بازهم پل‌های عابر پیاده نصب شده و شهروندان به دلیل نبود فضای ایمن، از پل‌های عابر پیاده استفاده می‌کنند.

احمد دنیامالی، رئیس کمیسیون عمران و حمل و نقل شورای شهر تهران معتقد است: در حوزه دید منظر در خصوص پل‌های عابر پیاده نیز شورا انتقاداتی را دارد. در بسیاری از کشورها این پل‌ها به این اندازه مرتفع نیست، بجز مشکلاتی که این پل‌های هوایی برای عابران و منظر شهر ایجاد می‌کنند به تازگی به محلی برای خودکشی برخی شهروندان نیز تبدیل شده است.

محمدمهدی عابدی، طراح شهری و مدرس دانشگاه نیز پل‌های عابر و زیرگذرهای پیاده را تجربه‌ای نه‌چندان موفق در شهرهای ما بخصوص تهران می‌دانند و می‌گوید: پل عابر و زیرگذر مانند هر پدیده تازه دیگر که کمک به تسهیل رفت و آمد خودروها و زمینه را برای سلطه خودرو در شهر فراهم می‌کرد برای مدیران شهری ما بسیار جذاب بود. خودرو نماد صنعتی شدن در کشور ما تلقی می‌شد و سالیان سال حرف از خودروی ملی همه جا پر بود، برای مدیران شهری ما یک نماد شهرنشینی بحساب می‌آمد؛ لذا از دهه ۷۰ تا کنون تا آنجا که شد پروژه‌های شهری بر مبنای راحتی رفت و آمد خودرو اجرا شدند؛ بنابراین حتی الامکان هرآنچه که مانع سرعت زیاد خودروها و تسهیل رفت و آمد آنها می‌شد حذف شد. یکی از این موانع حضور پیاده بود.

او ادامه می‌دهد: ما در حوزه شهرسازی افزایش میزان خودروها در شهر را معادل ترافیک، آلودگی هوا، آلودگی صوتی و مشکلات روانی برای شهروندان می‌دانیم واز طرفی به حضور پیاده در سطح شهر به صورت آزادانه و ایمن اعتقاد داریم. به نظر ما اصلی‌ترین حق یک شهروند آن است که بتواند در سطح شهر به صورت پیاده و آزادانه حرکت کنند. این یک اصل دموکراسی است. در همه شهرهای پیشرفته دنیا بخصوص در مراکز شهر شما شاهد این هستید که حرکت سواره محدود و حرکت پیاده آسان است. برای حل مسئله دسترسی نیز حمل و نقل عمومی زیرزمینی پیشنهاد و اجرا شده به نحوی که تقریباً همه جای شهر به سایر نقاط دسترسی با حمل و نقل عمومی زیرزمینیِ ارزان و ایمن دارند.

به گفته عابدی با توجه به جذابیتی که خودرو برای مدیران شهری داشته، یکی از روشهای حذف پیاده در شهرهای ما استفاده از پل عابر پیاده در فضاهای شهری بوده است. پل‌های عابرپیاده یا زیرگذرهای پیاده در دنیا در فضاهای سواره‌محور که در شهرسازی دسته‌بندی شده‌اند احداث می‌شوند، مثلاً جاده‌های بین شهری، بزرگراه‌ها و روی موانع طبیعی مثل رودخانه. اما اگر نگاه کنید در شهرهای بزرگ ما شهرداری‌ها به یک الگوبرداری دست زده‌اند و در همه جای شهر از فلکه‌ها تا خیابان‌های شهری و تجاری شروع به احداث پل عابر پیاده کردند یا پیاده‌ها را به زیرزمین برده‌اند.

این طراح شهری درباره زیرگذر پیاده چهارراه ولیعصر نیز می‌گوید: مدنی‌ترین چهارراه شهر تهران که خیابان ولیعصر را به خیابان انقلاب وصل می‌کرد و پر ترددترین چهارراه پیاده در تهران و پر از نمادهای فرهنگی و انسانی من جمله تئاتر شهر بود، در اقدامی عجیب تبدیل به زیرگذر پیاده شد. همه جای دنیا دنبال این هستند که فضاهای ارزشمند پیاده‌مدار خود مثل این فضاها را حفظ کرده و حضور پیاده را آسان‌تر سازند، در حالیکه ما پیاده را به زیرزمین بردیم تا سواره‌ها بتوانند روی سطح زمین جولان بدهند. در هر صورت با توجه به توسعه‌های شهری در تهران که به شدت توسعه‌های بزرگراهی و سواره محور بوده، استفاده از پل عابرپیاده در بزرگراه‌ها به دلیل سرعت بالای خودروها اجتناب‌ناپذیر است و منظور پلهای عابرپیاده و زیرگذرهای پیاده است که در خیابانهای شهری از جنس خیابانهای انقلاب و ولیعصر و شریعتی و … است.

به گفته عابدی حضور این پل عابر پیاده‌ها که امروزه به آنها به عنوان اقدامی منسوخ نگاه می‌شود، به ۵ دلایل رد شده است. نخست آن که اساساً شهر جای حضور انسان‌هاست نه خودروها و آنچه باید جایش غیر از سطح زمین باشد سواره است نه پیاده. شهر محلی برای زندگی است و پیاده برای حضور در همه سطح شهر نباید به زحمت بیافتد.

همچنین همه انسان‌ها ذاتاً تمایل دارند از سطح صاف و روی زمین حرکت کنند تا راحت و سریع به مقصد برسند. شما می‌بینید برای اینکه از یک پل عابر پیاده استفاده شود تا ۵۰ متر این طرف و آن طرف پل یا ورودی زیر گذر نرده می‌کشند تا کسی از خیابان رد نشود. این از بی فرهنگی شهروندان ما نیست، از کم بودن دانش تصمیم گیران است. حال هر چقدر پله برقی برای تجهیز این پلها و زیرگذرها فراهم باشد. البته تجربه نشان داده است این پل‌های عابر پیاده شب‌ها و در برخی از پل‌های خلوت (روزها) به فضای ناامن که ما در شهرسازی به آن فضای غیرقابل دفاع می‌گوییم تبدیل می‌شود. پاتوق شبگ‌ردها، ولگردها و معتادین شده که بعضاً مزاحمت‌های خاص خود را برای مردم ایجاد می‌کنند که خود تبدیل به معضلی بزرگ شده است.

این استاد دانشگاه ادامه می‌دهد: پل‌های عابرپیاده منظر شهری را به شدت خراب می‌کنند. دیدهای مناسب در خیابان‌های ارزشمند به نماها و مناظر طبیعی شهر را از بین می‌برند. بخش عمده‌ای از شهروندان این شهر، کودکان سالمندان و معلولین هستند. در کشور ۱۱ میلیون معلول داریم که تقریباً یک هشتم جمعیت کل کشور هستند. این گروه اجتماعی بزرگ و مهم در شهرهای ما تقریباً هیچ جایی ندارند. یکی از مشکلات بزرگ آنها همین پل‌ها و زیرگذرهای پیاده است.

 

منبع: خبرگزاری مهر

نوشته ۵دلیل برای ساماندهی پل‌های عابرپیاده ؛ تلاش برای حذف نمادخودرومحوری اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۸ام مرداد ۱۳۹۶ طراحی و معماری

مسکن یکی از مهم‌ترین نیازهای بشر و صرفاً یک کالای مصرفی است. در بسیاری از کشورها سیاست‌های خاصی وجود دارد تا از تبدیل‌شدن آن به یک کالای سرمایه‌ای جلوگیری شود.

کالای سرمایه‌ای به معنای بی‌ارزش یا کم‌ارزش بودن نیست، بلکه اتفاقاً در بعضی از این کشورها قیمت بسیار بالایی دارد؛ اما سیاست‌گذاری‌های حوزه مسکن به‌گونه‌ای است که کسی مسکن یا زمین را به امید گران شدن در سال‌های بعد نمی‌خرد. این مسئله هیچ ارتباطی با نرخ تورم ندارد.

به‌عنوان‌مثال فرض کنید یک واحد آپارتمان می‌خرید به قیمت صد میلیون تومان، اگر سال بعد بخواهید همان آپارتمان را بفروشید به قیمت صد و بیست میلیون تومان؛ به عبارتی بیست میلیون تومان سود عاید شما می‌شود. دولت می‌تواند درصد بالایی از میزان اختلاف قیمت با سال گذشته را به‌عنوان مالیات از شما دریافت کند. به‌عنوان‌مثال اگر تمام اختلاف قیمت با سال گذشته و سود ۲۰ میلیونی را مالیات بگیرد، دیگر هیچ‌کس انگیزه پیدا نمی‌کند تا بودجه‌اش را به این شکل به امید سود از افزایش قیمت مسکن در سال‌های بعد سرمایه‌گذاری کند و با این اتفاق سرمایه‌ها جای خوابیدن در حوزه مسکن به سمت تولید کشور جریان پیدا می‌کند.

حتی در حوزه اجاره مسکن، سیاست‌هایی وجود دارد که همگی ناشی از نگاه مصرفی به مسکن است، نه سرمایه‌ای! در بیشتر کشورهای اروپایی یک صاحب‌خانه نمی‌تواند مستأجر را از خانه‌اش بلند کند، حتی نمی‌تواند بهای اجاره را سرخود و از سر دلخواه زیاد کند. دولت‌ها هستند که در بعضی سال‌ها اعلام می‌کنند میزان اجاره می‌تواند تا فلان درصد افزایش پیدا کند و در سال‌هایی که اعلام نشود صاحب‌خانه حق ندارد اجاره‌بها را افزایش دهد.

اگر صاحب‌خانه بخواهد مستأجر خانه را تخلیه کند، یا باید اثبات کند که خودش می‌خواهد در آنجا زندگی کند، یا قصد فروش دارد. اگر قصد فروش داشته باشد، تنها گزینه فروش به مستأجر با یک تخفیف قابل‌توجه است. اگر مستأجر اعلام کند قصد خرید ندارد صاحب‌خانه می‌تواند خانه‌اش را به دیگران بفروشد.

این سیاست‌ها نتیجه نگاه مصرفی به مسکن است تا همه اقشار جامعه بتوانند از آن بهره ببرند. شعارهای بازار آزاد و تعیین قیمت در بازار از برابری عرضه و تقاضا نیز نسخه‌هایی است که به‌دروغ برای ما تجویز کرده‌اند و در دانشکده‌های اقتصاد چون وحی منزل تدریس می‌شود. کاش نگاه اقتصاددان‌ها و مسئولان در دولت و مجلس ما به چنین مسائلی اصلاح شود البته اگر خودشان در کسب سود در حوزه مسکن ذینفع نباشند.

قوانین اجاره خانه در هلند و آلمان

برای آنکه با وضعیت مسکن و قوانین فروش و اجاره‌ی آن در اروپا بیشتر آشنا شویم دو کشور آلمان و هلند را به‌عنوان نمونه موردبررسی قرار می‌دهیم.

در هلند و همچنین آلمان، مستأجر تا هر زمان که بخواهد می‌تواند در آن خانه با پرداخت اجاره‌بهای مشخص زندگی کند (ده سال، بیست سال و یا حتی بیشتر) و صاحب‌خانه تا زمانی که مستأجر نخواهد، نمی‌تواند مستأجر را از خانه بیرون نماید.

 همچنین موجر و صاحب‌خانه تنها در صورتی می‌تواند مستأجر را از خانه بیرون نماید و قرارداد را فسخ نماید که بتواند ثابت کند که مستأجر چند ماه اجاره خانه را پرداخت نکرده است. علاوه بر این، حالت دیگر زمانی است که صاحب‌خانه بتواند ثابت کند که قصد فروش خانه را دارد و یا اینکه خودش می‌خواهد در آن خانه ساکن شود.

مبلغ سالانه اجاره هرساله با توجه به نرخی که دولت اعلام می‌کند می‌تواند افزایش پیدا کند و صاحب‌خانه این امکان را ندارد که مبلغ اجاره را خودسر اضافه نماید. برای مثال اگر شما خانه‌ای را با مبلغ ۳۰۰ یورو در ماه اجاره کرده باشید، صاحب‌خانه نمی‌تواند آن را برای سال آینده به‌طور خودسر به ۳۵۰ و یا ۴۰۰ یورو افزایش دهد. بلکه تنها می‌تواند سالیانه با توجه به درصدی که دولت برای افزایش حق اجاره‌ها اعلام می‌کند به مبلغ اجاره اضافه نماید.

نکته جالب در این خصوص اینکه در هلند خانه‌های بسیار بزرگ و شیک و مجللی هستند که مستأجر آن تنها ماهیانه ۳۰۰ یورو! بابت اجاره آن پرداخت می‌کند؛ درحالی‌که اگر کسی بخواهد همان را امسال اجاره کند حداقل باید ماهیانه ۱۴۰۰ یورو برای آن پرداخت نماید. علت این مسئله این است که آن خانه نزدیک به چهل تا پنجاه سال است که در اجاره یک نفر است و صاحب‌خانه نیز قصد فروش آن را نداشته و مستأجر نزدیک به پنجاه سال است که در آن زندگی می‌کند و با توجه به نرخ سالیانه اعلام‌شده توسط دولت برای افزایش اجاره‌بها، مبلغ اجاره‌بها اضافه‌شده و درنهایت به مبلغ ۳۰۰ یورو در ماه رسیده است.

اگر صاحب‌خانه بتواند ثابت کند قصد فروش خانه را دارد باید اول‌ازهمه آن را به مستأجر اعلام نماید و در صورت انصراف مستأجر، می‌تواند آن را به فرد دیگری بفروشد؛ در صورت اعلام آمادگی مستأجر برای خرید خانه، قیمت خانه یا به‌صورت رضایت دو طرف و یا با نظر کارشناس رسمی مشخص و تعیین می‌گردد.

اما اگر مستأجر بخواهد به هر دلیلی زودتر از موعد خانه را تخلیه کند باید ابتدای امر موجر و یا همان صاحب‌خانه را راضی کند در غیر این صورت باید کل اجاره خانه را تا پایان قرارداد پرداخت کند. در بعضی موارد صاحب‌خانه‌ها به شرطی با این مسئله موافقت می‌کنند که مستأجر بتواند یک نفر را با همان مبلغ اجاره و به‌شرط تأیید صاحب‌خانه جایگزین خودش کند.

مستأجر اگر بخواهد در زمان اتمام قراردادش خانه را تخلیه کند باید دو تا سه ماه زودتر به صاحب‌خانه اطلاع دهد تا به فکر یک مستأجر جدید باشد؛ در غیر این صورت اگر در زمان اتمام قرارداد اجاره به صاحب‌خانه اعلام کند که دیگر نمی‌خواهد در این خانه اقامت داشته باشد باید اجاره یک، یا دو و یا حتی تا سه ماه را (بسته به نظر صاحب‌خانه) به‌عنوان جریمه به صاحب‌خانه پرداخت کند!

 

منبع: کانال تلگرامی فرنگ‌نوشت

نوشته سیاست‌ها و قوانین در هلند و آلمان برای تأمین مسکن مصرفی اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۸ام مرداد ۱۳۹۶ طراحی و معماری

در دنیای فیلم و سینما، کمتر‌  صحنه‌ای را می‌توان یافت که فاقد عناصر معماری باشد و معماری در شکل‌گیری آن لحظه ایفای نقش نکند، از نمایی بسته در یک اتاق کوچک تا چشم اندازه‌های وسیع شهرها و  آسمان‌خراش‌ها، همگی وجهی مشترک دارند و آن معماری است. حتی در غیاب انسان.

معماران همواره از دقت و نکته‌بینی ظریفی که لازمه حرفه‌شان است برخوردار بوده‌اند، به‌طوری‌که حتی در هنگام مشاهده فیلم‌های ابرقهرمانی و اسطوره‌ای همانند سری فیلم‌های کمپانی مارول نیز دست از کنجکاوی و بررسی آن فیلم از باب معماری برنمی‌دارند! در این فیلم به بررسی چند اثر شاخص کمپانی فیلم‌سازی مارول می‌پردازیم؛ اما از نگاه معماری و البته با اندکی چاشنی طنز!

کمپانی فیلم‌سازی

Marvel

 مارول در سال ۱۹۳۹ پایه‌گذاری شد و ساخت دنیای کمیکیِ فوق‌العاده‌ی خود را آغاز نمود. چندین سال بعد تقریباً در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ بود که شروع به واردکردن شخصیت‌های خود، در قاب تلویزیون و سینما کرد؛ اما این فیلم و سریالها، اصلاً موفقیتی کسب نکردند همچنین کمپانی تقریباً به مرز ورشکستگی رسیده بود. درنتیجه، مارول شروع به فروش فرانچایز سینمایی خود به دیگر کمپانی‌ها کرد. همانند مردان ایکس (X-Men)، چهار شگفت‌انگیز (Fantastic Four) روح سوار (Ghost Rider) و بی‌باک (Daredevil) به کمپانی فاکس (Fox) و مرد عنکبوتی (Spider-Man) به کمپانی سونی و چندین مورد دیگر…

اما با تشکیل استودیویی اختصاصی به نام مارول استودیو (Marvel Studio)، این کمپانی با مشارکت دیزنی (Disney)، شروع به ساخت دنیای سینمایی خود نمود. این پروژه‌ها که باهدف تشکیل گروه انتقام‌جویان (Avengers) بر پرده سینما به وجود آمد. با اکران فیلم مرد آهنی (Iron-Man 2008) کار خود را آغاز کرد و بعد از فاز اول و دوم این پروژه‌ها، مارول اکنون درگیر ساخت سومین فاز از فیلم‌های سینمایی‌اش است. همچنین این کمپانی علاوه بر فیلم‌های سینمایی شگفت انگیزش، دارای سریال‌های موفقی نیز هست که از بهترین آن‌ها می‌توان همکاری‌اش با شبکه نتفلیکس (Netflix) و ساخت سریال شخصیت‌های گروه مدافعان (Defenders) را نام برد.

مارول واقعاً با برنامه‌ریزی دقیق و فوق‌العاده‌ای به ساخت دنیایش پرداخته است. اگر این فیلم‌ها را به‌طور دقیق (و به ترتیب اکران البته!) مشاهده نمایید، متوجه این هوش و خلاقیت کمپانی خواهید شد. چراکه این داستان‌ها با دقت نوشته و پرداخته‌شده‌اند و نکات‌ریزی که در طول فیلم‌ها شاهد آن هستیم، ناگهان در پروژه‌های بعدی، خودشان را نشان می‌دهند.

منابع: 

۳۰نما

ویکی پدیا فارسی

نوشته معماران فیلم‌ های «Marvel» را چگونه می‌بینند؟ اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۸ام مرداد ۱۳۹۶ طراحی و معماری

نویسنده: ناصر کرمی/استاد دانشگاه ترونهایم نروژ – اقلیم‌شناس


حمید چیت‌چیان، وزیر نیروی ایران چهارشنبه ۴ مرداد (۲۶ ژوئیه) در حاشیه نشست هیئت دولت گفته است: “مخالفان سدسازی دیدگاهی صحیح نسبت به مسائل واقعی جامعه ندارند؛ آنها دیدگاهی رمانتیک دارند، در حالی که ما در کشور با مسائلی واقعی روبرو هستیم.”

گفته آقای چیت‌چیان در تقابل با نظر غالب کارشناسان و طرفداران محیط زیست در ایران است که سوء مدیریت در بهره برداری از منابع آب که به ویژه در سدسازی بی رویه نمود می یابد را عامل اصلی تشدید خشکیدگی اقلیمی ایران و تثبیت و گسترش اثرات آن می دانند

گفته آقای چیت‌چیان در تقابل با نظر غالب کارشناسان و طرفداران محیط زیست در ایران است که سوء مدیریت در بهره برداری از منابع آب که به ویژه در سدسازی بی رویه نمود می یابد را عامل اصلی تشدید خشکیدگی اقلیمی ایران و تثبیت و گسترش اثرات آن می دانند. اما واقعا مرز بین رمانتیسیسم و واقعگرایی در این بحث فنی کجاست و بر اساس چه معیاری می توان یکی را واقعگراتر و دیگری را غیر واقع‌بین‌تر نامید؟

وزیر نیرو می گوید: “از کسانی که فکر می کنند سدسازی با توسعه کشور هماهنگ نیست یک سوال ساده بپرسید؛ اگر پنج سد لار، لتیان، ماملو، کرج و طالقان نبودند، آب شرب شهر تهران، شهرهای اطراف تهران و همچنین آب شرب کرج را چگونه تامین می کردیم”؟

سدهایی که ایشان نام برده است جملگی در محدوده البرز مرکزی واقع شده‌اند. به خاطر احداث این سدها مساحت گسترده ای از یکی از غنی‌ترین زیستبوم‌های ایران خشکیده و استان‌های تهران و البرز دچار بیابانزایی شده‌اند. گردوخاک با منشا محلی که از جمله موجب توفان شدید تهران در سال ۹۴ شد، پدیده‌ای فزاینده است که نمی تواند بی ارتباط با همین سدسازی‌ها باشد.

دولت برای تامین نیاز فزاینده آب پایتخت تا آخرین مراحل چلاندن و خشکاندن البرز پیش رفته است. اما بعد از آن چه؟ تقاضای آب همچنان رو به افزایش است. راه حل چند دهه ای سدسازی حالا دیگر به انتهای خود رسیده است. به بهای تبدیل ایران به کشوری در صدر فهرست کشورهای دچار فرسایش خاک و بیابانزایی در جهان.

آیا بهتر نبود از همان ابتدا چاره‌هایی را دنبال کنیم که اینک بعد از بن بست سدسازی ناچار به اندیشیدن در باره آنها شده ایم؟

آقای چیت چیان در ادامه با طرح این سوال که اگر سدهای خوزستان نبود چطور ممکن بود بتوانیم کشاورزی را در این سطح در خوزستان توسعه دهیم؟ گفته است: “چرخ صنعت برای گردش نیاز به آب دارد؛ تولید غذای مردم به آب نیاز دارد؛ آب شرب یک نیاز حیاتی برای ادامه حیات انسان است.”

گفته ایشان در باره خوزستان واقعا چقدر با واقعیت کنونی این استان تناسب دارد؟ سدها خوزستان را در معرض خشکیدگی و بحران سرزمینی قرار داده اند یا اینکه باعث “توسعه در این سطح” در خوزستان شده اند؟

ایشان که مخالفان سدسازی را به رمانتیک بودن متهم کرده اند در ادامه می گویند: “در فروردین ماه امسال ما شاهد سیل هایی مهیب در استان های بوشهر، هرمزگان و جنوب فارس بودیم؛ آن افراد که می گویند احداث سد ضرورت ندارد، بدانند که اگر بعضی از این سدها نبود، در جریان سیل های فروردین و اردیبهشت ماه امسال تعداد زیادی از شهرهای جنوب کشور از بین رفته بود”.

این در حالی است که بسیاری از آن شهرها هزاران سال است که آنجا هستند. آیا امسال در جنوب ایران با سیل یا بارشی کاملا استثنایی و بی سابقه در همه چند هزار سال گذشته روبرو بوده ایم؟

مشابه همانچه که در باره خوزستان گفته شد در باره فارس و بوشهر و هرمزگان و اصفهان و… هم صادق است: بیابان هایی که پیش می آیند، روستاهایی که یک به یک متروک می شوند، رودخانه ها و دریاچه هایی که یکی پس از دیگری می خشکند و آمارهای نگران کننده در باره همه شاخص های قهقرای محیطی از فرسایش خاک و بیابانزایی تا تخریب پوشش گیاهی و فرونشست دشتها. آیا واقعا بهانه واهی محافظت دربرابر سیل می تواند توجیه کننده این روند ویرانگر باشد؟

انتقاد کارشناسان محیط زیست از وزارت نیرو بر اساس یک معیار کاملا شناخته شده و مهم بین المللی است، یعنی شاخص سازمان ملل برای بهره برداری از آب های تجدیدپذیر. طبق این شاخص، حد مطلوب برای بهره برداری از آب های تجدیدپذیر یک کشور حداکثر بیست درصد است. اما در عین حال با اما و اگر و شرط و شروط و با هزینه جبران بسیاری مخاطرات محیطی تا چهل درصد هم مجاز دانسته شده است. هم اکنون متوسط آب های تجدیدپذیر ایران حدود صدمیلیارد متر مکعب است. (این حجم را آقای چیتچیان حتی کمتر از این و ۸۸ میلیارد متر مکعب اعلام کرده است).

به طور خیلی ساده طبق شاخص مذکور حداکثر ۴۰ میلیارد متر از آب های ایران باید برای مصرف انسان اعم از کشاورزی و شرب و صنعت استفاده شود و ۶۰ میلیارد متر مکعب مابقی حق طبیعت است. اما همین الان حجم مخازن سدهای ایران حدود ۷۶ میلیارد متر مکعب است. و تازه سدها تنها ابزار مهار و ذخیره سازی آب های تجدید پذیر نیستند. بنابراین در ایران دست کم دو برابر حد مجاز اکولوژیک سد ساخته شده است.

اینکه سد پدیده لازمی است و انسان در طول تاریخ همیشه به آن احتیاج داشته امری بدیهی است. این هم که چه جور سدی در کجا ساخته بشود باز امری مهندسی است و صحبت در باره آن در تخصص کارشناسان محیط زیست نیست. اما یک امر مسلم است: دست کم نیمی از سدهای کنونی ایران در تقابل با ظرفیت اکولوژیک کشور ساخته شده اند و باید برچیده شوند یا اینکه با باز گذاشتن دائم دریچه های آنها مانع ذخیره سازی آب در مخازن آنها شد. اساس این حرف یک شاخص کمی و معمول بین المللی است.

شاخصی که مکررا و همه روزه توسط دلمشغولان محیط زیست در ایران بر آن تاکید می‌شود و بی اعتنایی به آن می تواند به عنوان دلیل اصلی فروکاست توان زیستبومی ایران نکته کلیدی در همه مطالعات مرتبط باشد. هیچ رمانتیسیسمی در کار نیست. واقعیت خشک و خشن است.

منبع: بی‌بی‌سی فارسی

نوشته مخالفت «رمانتیک» وزیر نیرو با مخالفان سدسازی در ایران اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۸ام مرداد ۱۳۹۶ طراحی و معماری

ایمانوئل مکرون، رئیس‌جمهور جدید فرانسه قصد دارد کشورش تا سال ۲۰۵۰ به کشوری بدون کربن تبدیل شود. برای دستیابی به این هدف وزیر محیط‌زیست این کشور اعلام کرد تا سال ۲۰۴۰ استفاده از وسایل حمل‌ونقل با سوخت فسیلی را ممنوع خواهند کرد. همچنین فرانسه تا ۵ سال آینده استفاده از زغال‌سنگ به‌عنوان سوخت نیروگاه را متوقف خواهد کرد. علاوه بر این‌ها فرانسه اعلام کرده تا ۵ سال آینده واردات محصولاتی مانند روغن پالم و سویا را که به شکلی غیر پایدار تولید می‌شوند و کشتشان موجب جنگل‌زدایی می‌شود را متوقف خواهد کرد. بنا به گفته‌ی نیکولاس هولوت، وزیر محیط‌زیست فرانسه این اقدامات در راستای تعهدات فرانسه در توافقنامه‌ی پاریس انجام می‌شود.

منبع: inhabitat

نوشته فرانسه تا سال ۲۰۴۰ تردد خودروهای با سوخت فسیلی را ممنوع می‌کند اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.

۸ام مرداد ۱۳۹۶ طراحی و معماری

روزی نیست که خبر بهره‌برداری یا تصویب پروژه‌های ریز و درشت تأمین انرژی‌های تجدید‌پذیر از چهارگوشه‌ی دنیا بر روی رسانه‌های محیط زیستی جهان منتشر نشود. گرچه این اخبار نشان از این دارد که جهان از یک سو خطر گرمایش جهانی و از سوی دیگر منافع اقتصادی و زیست‌محیطی انرژی‌های تجدید‌پذیر را درک کرده است اما بسیاری معتقدند سرعت و شتاب فعلی بازهم کافی نیست. اگر سرعت کشورهای پیشرویی مانند چین و کره و کشورهای اروپایی برای جایگزینی انرژی‌های فسیلی با انرژی‌های تجدیدپذیر کافی نیست، تکلیف کشور ما که با عقب‌افتادگی بسیار و سرعت لاک‌پشتی به سمت انرژی‌های تجدید‌پذیر حرکت می‌کند مشخص است.

 در میان پروژ‌هایی که در هفته‌‌ی گذشته در جهان رونمایی شدند دو پروژه از همه جالب‌تر به‌نظر می‌رسند. اولی نیروگاه‌های خورشیدی پاندایی در چین و دومی نیروگاه خورشیدی شناور و چرخان در کره‌ی جنوبی.

کشور چین که در حال حاضر یکی از آلوده‌کننده‌ترین کشورهای جهان به شمار می‌رود بر اساس راهبرد جدیدش علیرغم برخورداری از منابع عظیم زغال‌سنگ تصمیم گرفته به سمت انرژی‌های تجدید‌پذیر حرکت کند. در تازه‌ترین خبری که از پروژه‌های تأمین انرژی تجدید‌پذیر منتشر شد مقامات چینی خبر از احداث نیروگاه خورشیدی ۱۰۰ مگاواتی دادند که ظاهری شبیه به پاندا دارد. این پروژه‌ بخشی از ابر پروژه راه ابریشم است که رئیس‌جمهور چین به‌عنوان راهبرد اقتصادی عظیم خود انتخاب کرده و در پی احیاء راه ابریشم است. قرار است در مسیر این کریدور بین‌المللی ۱۰۰ نیروگاه پاندایی دیگر ساخته شود که احتمالاً بعضی از آن‌ها خارج از خاک چین احداث خواهند شد.

پروژه‌ی بزرگ دیگر شرق آسیا اما در کره جنوبی رونمایی شد. بزرگ‌ترین نیروگاه خورشیدی شناور و چرخان جهان با ۲۲ درصد بازدهی بیشتر نسبت به نیروگاه‌های روی خشکی و ۱۶ درصد بازدهی بیشتر نسبت به نیروگاه‌های چرخان دیگر. این نیروگاه خورشیدی طوری طراحی‌شده که هم‌زمان با شناور بودن روی آب با توجه به تغییر جهت تابش نور خورشید صفحات خورشیدی را می‌چرخاند تا بیشترین بهره را از نور خورشید در تمام ساعات روز ببرد.

نوشته خیز بلند آسیای‌شرقی برای استفاده از انرژی‌های تجدید‌پذیر: از نیروگاه‌های پاندایی در چین تا نیروگاه‌های شناور و چرخان در کره‌جنوبی اولین بار در رویدادهای معماری پدیدار شد.